Σὲ δοκιμασία τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἑνότητος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως μετατρέπεται τὸ αὐριανὸ Εὐρωσυμβούλιο, καθὼς θεωρεῖται ἀπ’ τὰ πιὸ κρίσιμα τῆς ἱστορίας της· ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος εἶχε ἐκληφθεῖ, ὡς ἀφορμὴ γιὰ τὴν σφυράλητηση τῆς ἀτλαντικῆς συμμαχίας, ὑπὸ τὴν ἀμερικανικὴ ἡγεσία, ἀλλὰ ἐξελίσσεται σὲ ἐφιάλτη γιὰ τοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαούς. Ἡ Ρωσία δὲν χρεωκόπησε, ἀλλὰ Εὐρώπη καὶ Ἀμερικὴ εἰσῆλθαν σὲ περίοδο ὑφέσεως, μὲ ἄγνωστη τὴν ἔξοδο ἀπ’ αὐτήν, ἐνῶ πολλοὶ Εὐρωπαῖοι ἑπικρίνουν τὶς κυβερνήσεις τους γιὰ μυωπικὴ θεώρηση τῶν γεγονότων κι ἀνυπαρξία εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς, τουλάχιστον στὰ διαφορετικὰ προβλήματά της μὲ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες· ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων, μὲ τὴν Ἰταλία ἐνεργὸ μέλος καὶ τὴν Ἑλλάδα, μετὰ τὴν συμμερινὴ συνάντηση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη μὲ τὸν Μάριο Ντράγκι, πιέζουν γιὰ δυναμικὴ πορεία, ἐνῶ καὶ οἱ ἀντιδράσεις τῶν πρώην κομμουνιστικῶν χωρῶν ἔχουν ἁπαλυνθεῖ ἀρκετά. Ἡ Εὐρώπη χρειάζεται τὴν δική της διεθνῆ πολιτικὴ παρουσία.