Τὸ τέλος τῆς ἑβδομηντάχρονης βασιλείας τῆς Ἐλισάβετ τῆς β’ στὸ Ἡνωμένο Βασίλειο σηματοδεῖ καὶ τὴν ριζικὴ ἱστορικὴ ἀλλαγή του· ἀνῆλθε στὸν θρόνο μὲ τὴν Βρεταννικὴ Κοινοπολιτεία ἀκμάζουσα καὶ τὸν πρωθυπουργὸ Οὐίνστων Τσῶρτσιλ διαβεβαιώνοντα, γιὰ τὴν χιλιετῆ ζωή της. Ἀφήνει τὴν χώρα της περιορισμένη τύποις στὴν παλαιὰ ἔκτασή της, μὲ ὁλοζώντανη τὴν ἀμφισβήτηση τῆς Σκωτίας καὶ τῆς Βορείου Ἰρλανδίας, ἀλλὰ καὶ μὲ πολὺ ἄσχημες σχέσεις μὲ τὴν Εὐρώπη, ἐνῶ καὶ ἡ Οὐάσιγκτον δείχνει, ὅτι δὲν τὴν κατατάσσει στὴν παλαιὰ πρωτοκαθεδρία της· ἡ οἰκονομικὴ κρίση εἶναι ἡ χειρότερη μεταπολεμικά, ἐνῶ καὶ οἱ δημόσιες ὑπηρεσίες της καὶ οἱ παραγωγικοί της μηχανισμοὶ εἶναι ἀπαρχαιωμένοι κι ἀδύναμοι ἀπέναντι στὰ νέα προβλήματα…