Σὲ περίοδο δοκιμασίας τῆς διεθνοῦς, καὶ ἐσωτερικῆς φυσικά, ταυτότητός της βρίσκεται ἡ Εὐρώπη ἑπτὰ μῆνες μετὰ τὴν ἔναρξη τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου· ἡ ἡγεσία της ἐγκλωβίσθηκε ἀπ’ τὴν πρώτη στιγμὴ στὴν ἀμερικανικὴ ἀσπίδα, πρὸς ἀντιμετώπιση τῆς ρωσικῆς προκλήσεως, μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι ἐντὸς δύο ἑβδομάδων, λόγῳ τῶν οἰκονομικῶν κυρώσεων, θὰ συνθηκολογοῦσε ἡ Μόσχα καὶ θὰ ἀπεκαθίστατο ἡ δυτικὴ κυριαρχία στὸν κόσμο. Οἱ λαοί τους δὲν ἔδειξαν ἀρκετὰ ἀλληλέγγυοι, ἐνῶ ὑφίστανται πλέον τὶς βαρύτατες συνέπειες τῆς ὑφέσεως καὶ βλέπουν ἔντρομοι τὸν σκληρὸ χειμῶνα, μὲ τὴν ἔλλειψη ὑδρογονανθράκων· ἡ κριτικὴ κατὰ τῶν κυβερνήσεων κλιμακώνεται, μὲ κύριες κατηγορίες τὴν ἐπιπόλαιη ἀξιολόγηση τοῦ προβλήματος καὶ τὴν ὑπερβάλουσα δουλικότητα πρὸς τὴν Ἀμερική. Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἐμφανίζεται ἄβουλη καὶ ἀμήχανη, μὲ ἔντονες τὶς διαφωνίες στὴν κορυφὴ καὶ παράλυση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος· ἕνα εἶναι παρήγορο, ἡ ἀποδοχὴ τοῦ εὐρώ, μὲ τὴν ἐλαχίστη σχετικὰ ὑποχώρησή του.