Στὰ τουρκλιβυκὰ προσέφυγε, ὡς πρόσφορο μέσο ἀντιπειρισπασμοῦ στὴν ἀποδοκιμασία τῆς πολιτικῆς του ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον, ὁ Ταχὶπ Ἐρντογάν, μὲ τὴν ὑπογραφὴ τουρκολιβυκοῦ συμφώνου, προέκταση τοῦ παλαιοῦ, ἀλλὰ χωρὶς οὐσιαστικὲς δεσμεύσεις· ἀμέσως τὸ Λιβυκὸ Κοινοβούλιο, μὲ ἕδρα τὴν Κυρηναϊκή, ὁ πρόεδρος τῆς χώρας κι ὁ ἄλλος πρωθυπουργός, τὸ κατήγγειλαν ὡς ἄκυρο. Ἄλωστε, καὶ τὸ πρῶτο πρὸ τριετίας τὸ ἔστειλε μόνο ἡ Τουρκία στὸν ΟΗΕ κι ὄχι ἡ Λιβύη, ποὺ σημαίνει ὅτι δὲν ἔχει οὐδεμία διεθνῆ ἀξία· γιὰ ἐσωτερικὴ κατανάλωση τῶν Τούρκων ἔγιναν, ἐνῶ ὁ Νίκος Δένδιας βρέθηκε στὸ Κάιρο καὶ συζήτησε γιὰ τὸ θέμα μὲ τὸν Αἰγύπτιο συνάδελφό του, ἐνῶ καταδίκασαν τὴν ἐνέργεια ἡ Ἐπιτροπὴ καὶ ἡ Ἀμερική…