Τὸ ΝΑΤΟ αἰσθάνεται δικαιωμένο καὶ ἐνισχυμένο, μὲ τὴν προέλαση τῶν Οὐκρανῶν στὸν Νότο, πλησίον τῆς Χερσῶνος καὶ τὴν ὑποχώρηση τῶν Ρώσων· οἱ διθυραμβικοὶ τόνοι κατακλύζουν τὸν δυτικὸ τύπο, ὅτι ἐπίκεται ἡ ὁριστικὴ ἐκδίωξη τῶν εἰσβολέων ἀπ’ τὴν Οὐκρανία καὶ ἡ ταπείνωση τῆς Ρωσίας ὡς μεγάλης δυνάμεως, μαζὶ μὲ τὸν πολιτικὸ συμβιβασμό της μὲ τὴν Δύση. Τὸ ἂν θὰ ἰσχύσουν αὐτὰ εἶναι ἄλλο ζήτημα, ἐπειδὴ ἡ προώθηση τῶν οὐκρανικῶν δυνάμεων εἶναι ὀλίγη καὶ γίνεται μὲ πολλὲς δυσκολίες, ἐνῶ τὰ ρωσικὰ στρατεύματα ὑποχωροῦν συντεταγμένα σὲ νέες θέσεις καὶ ἡ βοήθεια ἀπ’ τὴν Ρωσία δὲν ἔχει φθάσει, καθὼς βρίσκονται στὴ φάση τῆς ἐκγυμνάσεως οἱ προσφάτως στρατευθέντες. Ἡ Μόσχα, τὸ ὑπογραμμίζει, ὅτι ἀκολουθεῖ τὴν ἴδια τακτική, μὲ ἐκείνη τῆς εἰσβολῆς τοῦ Ναπολεόντος καὶ τοῦ Χίτλερ, ἐνῶ ἐλπίζει καὶ στὴν συνδρομὴ τοῦ στρατηγοῦ Χειμῶνος. Ἔχει καιρὸ μπροστά του ὁ πόλεμος γιὰ ὅλους.