Ὁ συμβιβασμὸς στὴν Πράγα ἐπῆλθε, καὶ πάλι τὴν τελευταία στιγμή, ἔστω καὶ γιὰ περιορισμένη κάλυψη· ἡ Εὐρώπη συνέχισε τὴν παράδοσή της, ἀλλὰ τὰ προβλήματα παραμένουν, καθὼς δὲν προβλέπεται σύντομο τέλος τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου καὶ τῆς ἐνεργειακῆς κρίσεως, καθὼς καὶ τοῦ πληθωρισμοῦ. Οἱ Εὐρωπαῖοι ἡγέτες δὲν ἦταν καὶ τόσο ἐνθουσιώδεις, διότι γνωρίζουν τὴν πραγματικότητα, καθὼς ἡ ὕφεση ἔχει εἰσβάλει σὲ πολλὲς χῶρες κι ἀπειλεῖ τὶς ὑπόλοιπες, ἐνῶ ἡ ἐξαίρεση τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Πορτογαλίας δὲν δύνανται ἀποτελέσαι ἀντίβαρο· οἱ φωνὲς ἐγκύρων ἀναλυτῶν, ὅτι εἶναι τραυματικὴ ἡ ἐπιβίωση τῆς ἠπείρου, διχασμένης στὰ δύο καὶ χωρὶς δυνατότητες αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας συζητοῦνται ὑπογείως. Ἀλλά, οἱ ἀπόψεις τους δὲν προβάλλονται σχεδὸν καθόλου, ἐπειδὴ λογοκρίνονται πλήρως ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ καὶ οἱ ἐκφραστές της καταδικάζονται στὸ περιθώριο· εἶναι ἄγνωστο τὸ πῶς θὰ τελειώσει αὐτὴ ἡ κρίση στὴν γηραιὰ ἤπειρο καὶ ὑπὸ ποίας συνθῆκας.