Ὁ συντονισμὸς τῆς οἰκονομικῆς της πολιτικῆς, κι ἀκόμη περισσότερο τῆς ἐνεργειακῆς, ἀναδεικνύεται ὡς ἡ ἀχίλλειος πτέρνα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως· οἱ ὑπουργοὶ Ἐνεργείας συνέρχονται καὶ συζητοῦν, ἀλλὰ οἱ διαφωνίες εἶναι πολιτικὲς καὶ μάλιστα βαθύτατες. Ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ ἀπ’ τὴν ἵδρυσή της καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, καὶ μάλιστα μετὰ τὴν καθιέρωση τοῦ εὐρὼ πρὸ εἰκοσαετίας, ἔχει στηριχθεῖ στὴν οἰκονομικὴ καὶ νομισματική της συνοχή· τώρα ἀπειλεῖται ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ συνοχή της, ἡ γενεσιουργός της δύναμις, ὁπότε ἀποτελεῖ θαῦμα ἡ διατήρηση τῆς ἀποδοχῆς τοῦ εὐρὼ ἀπ’ τοὺς λαούς της, παρ’ ὅλο ὅτι πολλὲς κυβερνήσεις, μὲ πρώτη τὴν γερμανική, δὲν ἐπιδεικνύουν τουλάχιστον ἴδια εὐαισθησία, λόγῳ τῶν ἀτλαντικῶν ἐξαρτήσεών τους. Οἱ Ἀμερικανοὶ ἐπέτυχαν, μὲ τὴν μεθόδευση τοῦ οὐκρανικοῦ πολἐμου καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς ἀνταγωνιστικότητος τῆς γερμανικῆς βαρειᾶς βιομηχανίας, ἐνῶ ἀνέμεναν καὶ τὴν ἀπαξίωση τοῦ εὐρώ, ὁπότε ἐξασφάλιζαν τὴν κυριαρχία τοῦ δολλαρίου στὸν δυτικὸ κόσμο…