Ἡ διαμόρφωση τῆς πολιτικῆς μας δυναμικῆς, καθὼς βρισκόμαστε σὲ κανονικὴ προεκλογικὴ περίοδο, θεωρεῖται ἀμετάβλητη, ἐκτὸς κι ἂν συμβοῦν ἔκτακτα ἐσωτερικὰ ἢ διεθνῆ γεγονότα· ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει κυρίαρχος τῆς πολιτικῆς σκηνῆς καὶ μὲ προοπτικὲς μάλιστα αὐτοδυναμίας καὶ μὲ τὸ σύστημα τῆς ἁπλῆς ἀναλογικῆς, ὑπὸ ὁρισμένες προϋποθέσεις. Οἱ προσπάθειες τοῦ Ναπολεοντίσκου, γιὰ πρόκληση μείζονος προβλήματος, μὲ ἀφορμὴ τοὺς βιαστὲς καὶ ἄλλα προηγούμενα, δὲν ἀπέδωσαν, παρὰ ἀνωγνώρισε ἡ κοινὴ γνώμη, ὅτι αὐτὰ εἶναι σύμφυτα μὲ τὸ ἦθος τῶν ἀνθρώπων καὶ παρεπιδημοῦντα σὲ ὅλες τὶς κοινωνίες· ἡ ἐκμετάλλευση ἑνὸς μικροῦ κοριτσιοῦ σὲ μία χαλαρὴ οἰκογένεια, μὲ ναρκομανῆ πατέρα, δὲν εἶναι δύσκολο πρᾶγμα, ἀρκεῖ νὰ τὸ ἀντέχει ἡ συνείδησή σου. Ἀντιθέτως, ἡ ἀκρίβεια, καὶ κυρίως ἡ θέρμανση, εἶναι μεῖζον πρόβλημα κι ἀφορᾶ ὅλους μας, ἀφοῦ ἀπὸ τώρα κάνουμε οἰκονομία σὲ αὐτήν· οἱ ἐπιπτώσεις τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου εἶναι δεδομένες καὶ ς στοὺς πάντες, ἑπομένως δείχνουν ἐπιπολαιότητα κι ἔλλειψη σοβαρᾶς σκέψεως, ἡ ἐπίρριψή τους στὴν κυβέρνηση, ἔτσι καὶ χωρὶς κανένα ἄλλο σοβαρὸ ἐπιχείρημα, ἐνῶ τὰ συνθήματα, γιὰ κρατικοποίηση τῆς ΔΕΗ πείθουν, ὅτι ἡ Κουμουνδούρου βρίσκεται ἀκόμη στὸ 2014. Οὔτε ἀπ’ τὴν διακυβέρνηση τῆς χώρας κατάλαβε τίποτε, οὔτε ἀπ’ τὰ δημοψηφίσματα καὶ τὸ τρίτο μνημόνιο διακοσίων δις εὐρώ. Θυμᾶται μόνο τὰ συνθήματά της, γιὰ χορὸ τῶν ἀγορῶν, μὲ τὴν ἐξουσία τους.

Ἡ ὡριμότης καὶ ἡ σύνεσις τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἐπιβεβαιώνεται, ὅπως τὸ ἔχουμε ξαναγράψει πολλὲς φορές, ἀλλὰ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἐπανάληψις, ὡς μήτηρ μαθήσεως, ἀπὸ ἕνα γεγονός, ἀπ’ τὴν ἀπροθυμία του γιὰ ἀποθήκευση ἀγαθῶν πρώτης ἀνάγκης, παρὰ τὶς τουρκικὲς ἀπειλές· ἡ ἀντίδραση αὐτὴ ἦταν ἄγνωστη παλαιότερα κι ὀφείλεται στὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ κόσμου πρὸς τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη καὶ τὴν κυβέρνησή του, ὅταν μὲ τὸ δημοψηφίσμα τοῦ Ναπολεοντίσκου δὲν εἶχαν ἀφήσει οὔτε λέπι στὰ ράφια τῶν καταστημάτων. Τὸ σημαντικὸ εἶναι, ὅτι ἡ ζέση του καὶ οἱ ἀναζητήσεις του γιὰ δουλειὲς ἔχουν πολλαπλασιασθεῖ καὶ καλύπτουν δραστηριότητες ἄγνωστες στοὺς μεγαλύτερους· οἱ νέοι μας ἀξιοποιοῦν πλήρως τὴν δημιουργικότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ὅπως τὴν ἔμαθαν ἀπ’ τὴν γιαγιά τους κι ὄχι ἀπ’ τὰ σχολεῖα τοῦ σκοταδισμοῦ τῆς τεσσαρακονταετίας καὶ τὶς μανάδες τους, ποὺ πολλές, ὡς ἀριστερὲς γάρ, εἶχαν ἀποδεχθεῖ τὴν κοινοβαρβαρικὴ τοῦ σοσιαλισμοῦ καὶ τοῦ τραμποκομμουνισμοῦ, ἀλλὰ τώρα προσπαθοῦν νὰ τὰ μπαλώσουν, μόνο ποὺ συναντοῦν τὴν εἰρωνεία τουλάχιστον τῶν παιδιῶν τους. Δὲν καλύπτουν οἱ νέοι μας μόνο τὶς οἰκογενειακὲς ἀνάγκες τῆς ψηφιοποιήσεως τῶν συναλλαγῶν τους, οὔτε καὶ προσαρμόζονται ἀμέσως σχεδὸν στὶς ἀπαιτήσεις τῶν ψηφιακῶν ἑταιρειῶν, ὅταν προσληφθοῦν, μὲ τοὺς ξένους, κυρίως τοὺς Ἀμερικανοὺς νὰ τρίβουν τὰ μάτια τους, ἀλλὰ καὶ βρίσκουν λύσεις σὲ πολλὰ τρέχοντα προβλήματα.

Ἡ διεθνὴς ἀναγνώριση τῶν ἐπιτευγμάτων τῆς νεολαίας μας, δηλαδὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, τὴν ὁποία θέλησε ἐξαφανίσαι ὁ πρῶτος σοσιαλιστὴς πρωθυπουργὸς τῆς χώρας, μὲ τοὺς ἄλλους ὡς συνεχιστούς του, ἔχει ἀντίκτυπο παγκοσμίως· δὲν εἶναι μόνο, ὅτι σπεύδουν στὴν Ἑλλάδα ὅλες οἱ πολυεθνικὲς ψηφιακὲς ἑταιρεῖες, μαζὶ μὲ τὶς μικρότερες ἐπιδιώκειν συνεργασία μὲ μικρομεσαῖες ἑλληνικές, ἀλλὰ προσφέρουν σημαντικὴ βοήθεια στὴν ψυχολογία τῶν παιδιῶν μας. Μέχρι τρία χρόνια πρὶν πήγαιναν στὸ ἐξωτερικό, μὲ τὴν σφραγίδα τῆς χρεωκοπημένης χώρας καὶ τῆς
ἐγκαταλείψεως τοῦ πολιτισμοῦ τῶν προγόνων μας· τώρα σπεύδουν οἱ ξένοι πρὸς αὐτοὺς καὶ τοὺς ζητοῦν συνεργασία, ὄχι μόνο ὡς ἑταιρεία, ἀλλὰ καὶ ὡς ἄτομα, γιὰ τὸ πῶς γίνεται κι εἶναι τόσο δημιουργικοὶ στὴν σκέψη τους, στὴν διάνοιά τους. Κι ἀπαντοῦν τὰ παιδιά μας, μὲ τὶς λίγες ἐγκυκλοπαιδικὲς γνώσεις τους, ψάχνοντας μέσα τους περισσότερο· ταυτοχρόνως διαπιστώνουν, ὅτι ἡ πνευματική μας ἡγεσία δὲν τοὺς προσφέρει οὐδεμία βοήθεια, καθὼς ἀναπαράγει καὶ μὲ χυδαῖο τρόπο μάλιστα τὴν ἐσχατολογία τῆς βιομηχανικῆς λογικῆς, ὅτι ἡ Δύση ἀποτελεῖ τὸ ἀνώτερο καὶ τελευταῖο στάδιο τῆς ἀνθρωπίνης ἱστορίας. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τὸ δέχονται καὶ πολλοὶ Δυτικοὶ νέοι, ὅπως τὸ διαπιστώνουν στὴν ζωή τους καὶ στὴν ζωντανὴ ἐπικοινωνία τους μὲ τοὺς συνομηλίκους τους τῶν Ἀναδυομένων χωρῶν.