Ὁ δρόμος γιὰ τὶς ἐθνικὲς ἐπιδοτήσεις, γιὰ ἀντιμετώπιση τοῦ ἐνεργειακοῦ, ἀνοίγει, μετὰ τὶς διστακτικὲς προτάσεις τῆς Ἐπιτροπῆς· ὁπωσδήποτε αὐτὲς βρίσκονται στὴν σωστὴ κατεύθυνση, ἀλλὰ ἀπέχουν πολὺ ἀπ’ τὴν ἑνιαία ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος τῆς ἀκρίβειας καὶ τῆς ἐπικειμένης ὑφέσεως. Οἱ χῶρες μὲ προβληματικὴ οἰκονομία κι ἐλάχιστα δημοσιονομικὰ περιθώρια δὲν ἔχουν τὴν ἄνεση τῆς λήψεως σοβαρῶν ἐθνικῶν μέτρων, ἐπειδὴ ἐγκυμονεῖ ὁ κίνδυνος τῆς δημοσιονομικῆς ἐκτροπῆς τους· αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος τῆς ἑλληνικῆς προτάσεως, γιὰ ἑνιαία ταμειακὴ κάλυψη, ὅπως ἔγινε καὶ στὴν πανδημία. Ἀλλά, ἡ ἀντίθεση τῆς Γερμανίας ὑποχρέωσε τὴν Οὔρσουλα φὸν Ντερλάιεν στὴν συγκαταβατικὴ πρότασή της· τὸ Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο καλεῖται πλέον γιὰ τὴν ἀναζήτηση τοῦ συμβιβασμοῦ, ἀλλὰ τὸ Βερολίνο ἐμφανίζεται ἀνυποχώρητο, πρὸς τὸ παρὸν τουλάχιστον, ἐνῶ πολλὲς βόρειες χῶρες δὲν ἔχουν τὴν ἴδια μὲ αὐτὸ δημοσιονομικὴ ἄνεση, ὁπότε περιορίζονται οἱ ὑποστηρικτές του κι ὀφείλει ἀναζητῆσαι ἄλλον δρόμο ἀμύνης του…