Ἡ Ἐπιτροπὴ ἔκανε τὰ πρῶτα δειλὰ βήματα ἀποδοχῆς τῆς κοινῆς ἐνεργειακῆς πολιτικῆς, ἀλλὰ ὄχι καὶ τὰ ἀποφασιστικά, αὐτὰ παραπέμπονται στὸ προσεχὲς Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο· ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης χαιρέτισε τὴν πρότασή της, διότι παρόμοια ἔχει προτείνει καὶ ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση, ἀλλὰ ἡ διαφορὰ μεσογειακῶν χωρῶν καὶ Βορείων, δηλαδὴ τῆς Γερμανίας, παραμένει οὐσιαστική. Τὸ Βερολίνο δὲν ἐπιθυμεῖ ἑνιαία πολιτική, ἐπειδὴ ἐλπίζει στὴν ἐξασφάλιση ἐπαρκῶν ποσοτήτων ὑδρογονανθράκων ἀπ’ τὴν διεθνῆ ἀγορά, καὶ παρὰ τὶς διαφωνίες τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας της· στὸ βάθος βρίσκεται, τὸ πρόβλημα τῶν ἀτλαντικῶν ἐξαρτήσεων τῆς τρικομματικῆς κυβερνήσεώς του, ἀλλὰ ἡ κατακραυγὴ τοῦ γερμανικοῦ λαοῦ διογκώνεται, ὅπως φαίνεται ἀπ’ τὴν αὔξηση τῶν ἀπεργιῶν καὶ τῶν διαδηλώσεων, ἀκόμη καὶ γιὰ διάλογο μὲ τὴν Ρωσία. Θὰ ἀντέξει ὁ Ὄλαφ Σὸλτζ τὶς πιέσεις αὐτές, τοῦ κόσμου του καὶ τῶν βιομηχάνων; Δὲν εἶναι εὔκολη ἡ ἀπάντηση, ἐπειδὴ μετροῦν ἀρκετὰ οἱ ἐξαρτήσεις τῆς τρικομματικῆς…