Ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Πολυτεχνείου ἦταν φέτος ἀπ’ τοὺς πιὸ ἀπογοητευτικοὺς τῆς μεταπολιτεύσεως, μὲ ἐλάχιστη προσέλευση κόσμου, παρὰ τὴν ἀκραία πολιτικοποίησή του, ἢ μᾶλλον ἐξ αἰτίας της· οἱ διάφορες ὁμάδες παρήλασαν συντεταγμένα, ἀλλὰ καὶ ἀραῖα ἀραῖα, ἐνῶ καὶ οἱ κομματικοὶ φορεῖς χαμήλωσαν τοὺς τόνους, μὲ τὸν Ναπολεοντίσκο ἐπὶ κεφαλῆς τῆς ἰσχνώτερης συμμετοχῆς τοῦ κόμματός του, διερωτώμενοι πολλοί, γιὰ τὴν ἀπήχησή του στὸν ἑλληνικὸ λαό. Ὁπωσδήποτε, ἡ ἐποχὴ ἔχει ἀλλάξει, ἀλλὰ καὶ ἡ καπίλευση τῆς ἐξεγέρσεως τῶν νέων ἐνοχλεῖ τὴν κοινὴ γνώμη κι ἰδιαιτέρως, ὅσους ἔχουν ζήσει τὰ γεγονότα τῶν ἡμερῶν ἐκείνων κι αἰσθάνονται ὡς ὕβριν ἐναντίον τους, τὴν προβολὴ τοῦ Θείου Βρέφους, ὅτι μετεῖχε τῆς καταλήψεως, ἐνῶ ὑπηρετοῦσε σὲ ἄλλη ἀποστολή, ἂς τὴν ἀποκαλύψει ὁ ἴδιος, ἐνῶ τὰ θαύματα τῆς ΑΝΤΙΕΦΕΕ τῆς περιόδου, ἀποκαλύπτονται ἀπ’ τοὺς ἀκροαριστεροὺς τῆς ἐποχῆς. «Τὸ ψέμμα ἔχει μικρὰ ποδάρια», ἔλεγε ἐπιγραμματικὰ ὁ Χαρίλαος Φλωράκης.