Ἡ ἠρεμία ἀποκαθίσταται στὴν πολιτική μας ζωή, καθὼς ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἐπιθυμεῖ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν κρισίμων προβλημάτων του, μακρυὰ ἀπ’ τὴν δυσωδία τῆς πολώσεως, ὅπως ὑπογράμμισε ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἀπ’ τὴν Ἄμφισα καὶ τοὺς Δελφούς· οἱ παρεμβάσεις του μέτρησαν ἀρκετὰ στὴν κοινὴ γνώμη, ὅταν μάλιστα ὁ κόσμος τήρησε σαφεῖς ἀποστάσεις ἀπ’ τὴν καπίλευση τοῦ Πολυτεχνείου. Στὶς παρακολουθήσεις ὁ ΣΥΡΙΖΑ σαφέστατα ἀνακρούει πρύμναν, καθὼς καὶ ἀναβολὴ τῆς δίκης ζήτησαν οἱ κονδυλοφόροι του, γιὰ τὰ ὅσα ἔγραψαν κατὰ τοῦ Γρηγόρη Δημητριάδη. Ὁ μεγάλος φόβος τους εἶναι ἡ ἀπολογία τοῦ «ἐκδότου» σήμερα στὴν Εἰσαγγελέα, ὅπου θὰ ὁμολογήσει, ὅπως διαρρέει, ὅτι δὲν ἔχει στοιχεῖα, ὁπότε ἀναμένει τὴν ἀντίδρασή της· ὁ πέλεκυς τῆς δικαιοσύνης πίπτει αὐστηρότατος, ὅταν μάλιστα ἀντιμετωπίζει κακουργήματα. Ἡ παρέμβαση τῶν κρατικοδιαίτων κεφαλαίων δὲν φαίνεται ἀποτελεσματική, καθὼς κι αὐτὰ διανύουν ἀγωνία ἐπιβιώσεώς τους, στὴν χειρότερη ἐποχή τους τῆς μεταπολιτεύσεως.