Ἡ ἔκπτωση, ἢ καὶ ἡ ἐξαχρείωση, τῆς δημοσιογραφίας μετατρέπεται στὸ κύριο μᾶλλον πρόβλημα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας· ἡ ἀποστροφὴ τῆς κοινῆς γνώμης εἶναι ἐμφανέστατη, καθὼς οἱ κυκλοφορίες τῶν ἐντύπων εἶναι σχεδὸν μηδαμινὲς κι ἡ ἐπιβίωσή τους ἐξαρτᾶται ἀποκλειστικὰ ἀπ’ τὶς πολιτικὲς ἢ ἄλλες ἐπιδιώξεις τῶν ἐκδοτῶν τους, ἐνῶ καὶ οἱ ἠλεκτρονικὲς δὲν πᾶνε καλύτερα, στὰ εἰδησεογραφικά τους δελτία, ἐνῶ οἱ ἄλλες ἐκπομπὲς καλύπτουν μεγάλο μέρος τῶν δαπανῶν. Τὸ χειρότερο εἶναι τὸ ἐπίπεδο τῶν δημοσιογράφων, οἱ περισσότεροι τῶν ὁποίων γράφουν, ὅ,τι τοὺς παραγγέλλουν, χωρὶς οὐδεμία γνώση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τὸ λογαριάζουν οἱ χρηματοδότες· ἕνα τοὺς ἐνδιαφέρει ἡ καταγγελτικὴ εἴδηση κι ἡ ἀναπαραγωγή της ἀπ’ τὴν ἀντιπολίτευση…