Ἡ ἀναβίωση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος συνοδεύθηκε μὲ δύο γεγονότα· πρῶτον, τὴν συμφωνία γιὰ παραγωγὴ εὐρωπαϊκοῦ μαχητικοῦ ἀεροσκάφους, μὲ ὅριο τὸ 2040, ἐπένδυση ἑκατὸ δις εὐρὼ καὶ συμμετοχὴ τῆς Ἱσπανίας, ἀλλὰ καὶ ἐνδιαφέρον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἄλλων ἑταίρων, σὲ ἐνίσχυση Γαλλίας καὶ Γερμανίας· δεύτερον, στὴν ἐπίσκεψη τῆς Ἐλισάβετ Μπὸρν στὸ Βερολίνο καὶ στὴν ὑπογραφὴ μὲ τὸν Ὄλαφ Σόλτζ σειρᾶς συμφωνιῶν, μὲ πρώτη, τὴν προμήθεια τῆς Γερμανίας, μὲ γαλλικὸ φυσικὸ ἀέριο, καὶ τῆς Γαλλίας, μὲ γερμανικὸ ἠλεκτρικὸ ρεῦμα. Ἡ ἀγρανάπαυση τοῦ ἄξονος, μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου, λαμβάνει τέλος, καθὼς ὁ καγκελάριος ἔχει πείσει τοὺς Πρασίνους, ὅπως παρακάμψουν τὶς ἀτλαντικές τους ἐξαρτήσεις κι ἐνδιαφερθοῦν γιὰ τὰ εὐρωπαϊκὰ καὶ τὰ ἀναπόσπαστα φυσικὰ γερμανικὰ προβλήματα· ἑπόμενο βῆμα, εἶναι ἡ διεκδίκηση ἰσοτιμίας στὶς εὐρωαμερικανικὲς οἰκονομικὲς σχέσεις καὶ ἡ πώληση στὴν Εὐρώπη σὲ ἑξαπλάσια τιμὴ τοῦ φυσικοῦ της ἀερίου, ἔναντι τῆς ἀμερικανικῆς.