Ἡ χάραξη τῆς οἰκονομικῆς πορείας τῆς Εὐρώπης εἶναι καθαρὰ πολιτικὸ πρόβλημα, προβάλλουν οἱ ἔγκυροι σχολιαστές της, τουλάχιστον σὲ δύο ἄξονες· πρῶτος, ἡ ἀνάταση τῆς διαθέσεως τῶν λαῶν της, ὅτι ἀποκτᾶ τὴν αὐτοτέλειά της ἡ γηραιὰ ἤπειρος καὶ τὴν πολιτικὴ αὐτοδυναμία της, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων της. Οἱ διαφωνίες τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας, ἀπέναντι στὴν ἀτλαντικὴ ὑπακοὴ τῶν κυβερνήσεών της, φθάνουν στὸν ἁπλὸ κόσμο, ποὺ γνωρίζει, ὅτι αὐτὴ πρακτικὰ καὶ ψυχολογικὰ ἐμποδίζει τὸν καθένα τους· δεύτερος εἶναι, οἱ δυσκολίες στὶς διεθνεῖς σχέσεις, ἐπιχειρήσεων καὶ ἰδιωτῶν, ὅταν τίθενται οἱ φραγμοὶ στὴν ἀξιοποίηση τῆς ἑνιαίας παγκοσμίου οἰκονομίας· ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία διέπει δεσμευτικὰ τὶς ὑπερεθνικὲς συναλλαγές, ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν, οἱ ὁποῖες δὲν ἀνακόπτονται μὲ διοικητικὰ μέτρα, ὁπότε οἱ ἐμπνευστές τους πληρώνουν πρῶτοι τὸ ἀντίτιμο. Ὁ κόσμος εἶναι ἑνιαῖος καὶ ὁ παλαιὸς διεθνὴς καταμερισμὸς τῆς ἐργασίας τῆς βιομηχανικῆς ἐποχῆς δὲν ἰσχύει πλέον.