Τὸ μεγάλο πρόβλημα τῆς δυτικῆς οἰκονομίας, καὶ τῆς παγκοσμίου κατὰ προέκταση, εἶναι ἡ ἀπουσία πολιτικῆς ἡγεσίας, πρὸς ἀναζήτηση διεξόδου καὶ νέας κατευθύνσεως, καθὼς ἔχει ἐπιβληθεῖ ἡ ἀμερικανικὴ κυριαρχία στὸ σύνολό της· ἡ Εὐρώπη ἔχει ἀποδεχθεῖ τὴν δουλικὴ ὑποταγή της κι ἔχει ἑκουσίως ὑποβιβασθεῖ σὲ δορυφορικὸ ρόλο, παρὰ τὶς διαμαρτυρίες της, γιὰ τὴν τακτικὴ προστατευτισμοῦ τῆς Οὐάσιγκτον, καὶ τὴν ἀγανάκτηση τῆς βαρειᾶς της βιομηχανίας πρωτίστως. Ἡ μυωπικὴ θεώρηση τῶν οἰκονομικῶν προβλημάτων, ὑπὸ τὴν ὀπτικὴ τοῦ μονοπολικοῦ κόσμου, ὁδηγεῖ τὴν Δύση στὸ περιθώριο τοῦ διεθνοῦς καταμερισμοῦ τῆς ἐργασίας, καθὼς ὁ ὑπόλοιπος κόσμος στρέφεται πρὸς τοὺς Ἀναδυόμενους γιὰ ὅλα τὰ προβλήματά του, ἐπειδὴ αἰσθάνεται αὐτοπεποίθηση γιὰ τὴν οἰκονομική του αὐτάρκεια στὶς δύσκολες στιγμές του· ἄλλωστε, διατηροῦν οἱ Ἀναδυόμενοι τὴν αὐτοτέλειά τους στὴν παραγωγὴ κεφαλαιουχικῶν καὶ παραγωγικῶν ἀγαθῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν πρωτοπορία τους, ἀπέναντι στοὺς Δυτικούς, στὴν ψηφιακὴ καὶ διαστημικὴ τεχνολογία.