Οἱ διαδηλώσεις τῶν καλλιτεχνῶν συνεχίζονται, ἀλλὰ μὲ ὀλιγώτερη προσέλευση, παρὰ τὴν προφανῆ καὶ προκλητικὴ κάλυψη τῆς διαπλοκῆς· αἴτημά τους εἶναι ἡ ἀλλαγὴ τοῦ νόμου ἀναγνωρίσεως τῶν πτυχίων, ἀλλὰ παρακάμπτουν τὸ γεγονός, ὅτι τὸ ἐκδοθὲν προεδρικὸ διάταγμα ἐφαρμόζει νόμο τῆς προηγουμένης κυβερνήσεως. Οἱ καλλιτέχνες, ὅταν εἶχε ψηφισθεῖ δὲν εἶχαν ἀντιδράσει, ἐπειδὴ ἦταν ἀριστερὴ κυβέρνηση, τὴν ὁποία θεωροῦσαν καὶ θεωροῦν δική τους· ἀλλὰ μετατρέπονται σὲ ὄργανα τοῦ Ναπολεοντίσκου γιὰ ἐξυπηρέτηση τῆς προπαγάνδας του· ἡ ἀπουσία εὐρυτέρας ὑποστηρίξεως δὲν ὀφείλεται μόνο στὴν διαπίστωση τῆς ἐργαλοποιήσεώς τους ἀπ’ τὴν ἀριστερά, στὰ πλαίσια τῆς μεταπολιτευτικῆς πολιτιστικῆς κυριαρχίας τους, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀδυναμία τους καταγραφῆς καὶ δραματικῆς παρουσιάσεως τοῦ νέου κόσμου. Ὁ ψηφιακὸς ἄνθρωπος εἶναι ἄλλος, διαφορετικὸς ἀπ’ τὸν βιομηχανικὸ τῆς μονοσημάντου ἰδεολογίας του.