Οἱ σεισμοὶ στὴν Τουρκία, συνεχιζόμενοι μάλιστα, ἔχουν προκαλέσει βιβλικὲς καταστροφές, ἐνῶ ἑκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι κοιμοῦνται στὴν ὕπαιθρο, καθὼς ἔχουν χάσει τὰ αὐτοκίνητά τους, ὅσοι τουλάχιστον εἶχαν· πολλοὶ φοβοῦνται, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν νεκρῶν, μαζὶ καὶ τῆς Συρίας, θὰ ξεπεράσει κι ἐκεῖνον τῶν σεισμῶν στὴν Νικομήδεια τὸ 1999, 18000 συνολικά. Τὸ χειρότερο εἶναι ἡ ἔλλειψη συντονισμοῦ, ἐπειδὴ ἡ κρατική της μηχανὴ δείχνει ἐμφανέστατα σημεῖα διαλύσεως, ἀφοῦ μάλιστα δὲν μπορεῖ νὰ καθοδηγήσει οὔτε τὰ ξένα συνεργεῖα διασώσεως ποὺ ἔχουν φθάσει στὴν περιοχὴ κι ἀναμένουν ἐντολὲς γιὰ τὴν δράση τους· οἱ διασῶστες ἐκφράζουν τὴν ἀπογοήτευσή τους, καθὼς βλέπουν, ὅτι αὐτὸ δὲν ἀφορᾶ τοὺς τοπικοὺς ὑπαλλήλους, οἱ ὁποῖοι ὑπερβαίνουν ἑαυτοὺς στὴν προθυμία τους, ἀλλὰ τὴν ἱεραρχικὴ δομὴ τῆς διοικήσεως. Τὰ παράπονα ἔχουν φθάσει στὴν Ἄγκυρα κι ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν βλέπει, ὅτι αὐτὴ ἡ ἀδυναμία τοῦ κράτους του θὰ μετρήσει στὶς ἐκλογές.