Στὴν Οὐκρανία παρουσιάζονται σημαντικὰ προβλήματα ἡγεσίας, καθὼς ὁ πρόεδρός της δυσκολεύεται πολὺ στὴν ἀντικατάσταση τοῦ ὑπουργοῦ του Ἀμύνης, ποὺ ἔχει κατηγορηθεῖ γιὰ διαφθορά, τῆς ὁποίας ὅμως τὰ συμπτώματα εἶναι εὐρύτερα καὶ καλύπτουν πολλὰ μέλη τῆς κυβερνήσεώς του· τὸ χειρότερο γιὰ τὸ Κίεβο εἶναι οἱ ἐσωτερικές τους διαφορές, καθὼς ὁ Βολοντομὶρ Ζελλένσκυ δὲν τυγχάνει οὐσιαστικῆς λαϊκῆς ἀποδοχῆς κι ἕνα χρόνο τώρα δὲν ἔχει γίνει, μία ἔστω μεγάλη συγκέντρωση ὑποστηρίξεώς του στὴν πρωτεύουσα. Ἀντιθέτως, ἡ ἐχθρότης τοῦ καθεστῶτος πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἡ ἐπιλογὴ τῆς ἐπισήμου ἀποκοπῆς τῆς ἐκκλησίας της ἀπ’ τὸ πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, μὲ τὴν ἀνακήρυξη Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας, ἔχει προκαλέσει τὴν ἔντονη δυσαρέσκεια τῶν πιστῶν της, ποὺ ἔχουν ὑποστεῖ καὶ διώξεις, ἀλλὰ αὐτὲς περιορίσθηκαν. Αὐτὸ προκαλεῖ τὴν διεύρυνση τῆς ἀπομακρύνσεώς τους ἀπ’ τὴν κυβέρνηση, ὅταν μάλιστα ἀποτελοῦν καὶ τὴν πλειοψηφία τῶν κατοίκων καὶ περισσότερο στὶς ἀνατολικὲς ἐπαρχίες…