Στὴν ἐποχὴ τῆς στρατευμένης κουλτούρας μᾶς ἐπαναφέρουν οἱ διαδηλώσεις μερικῶν δεκάδων καλλιτεχνῶν, ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῡ Ναπολεοντίσκου· τόσα καταλαβαίνει αὐτὸς ἀπὸ τέχνη καὶ τόσα κάνει. Τὸ πρόβλημα εἶναι ἡ ἀναγνώριση τῶν πτυχίων τῶν ἰδιωτικῶν δραματικῶν σχολῶν, ὡς ἰσοτίμων μὲ τὰ πανεπιστημιακά, γιὰ τὸν διορισμό τους στὸ δημόσιο· δηλαδή, ἡ καλαισθησία τῆς δημιουργία πάει περίπατο, μπροστὰ στὴν ὑποδούλωση τοῦ γραφειοκράτη, ἐπειδὴ γι’ αὐτὸ πρόκειται. Ὅλα τὰ αὐταρχικὰ καθεστῶτα ἐπέβαλαν τὴν στρατευμένη κουλτούρα, γιὰ τὴν προβολή τους· παράδειγμα, ἡ κλασικὴ λατινικὴ ἄνθηση, ἔγινε ἐπὶ Ὀκταβίου, ὡς ἰσχυρὸ ἀντίβαρο στὴν ἑλληνικὴ δημιουργία· ἀλλὰ ὁ Βιργίλιος οὔτε ἀπὸ μακρυὰ δὲν εἶδε τὸν Ὅμηρο, παρὰ τὶς αὐτοκρατορικὲς ἀπολαυές. Ἄλλο, ἐπὶ Στάλιν καὶ Χίτλερ, μὲ ἴδια ἀποτελέσματα. Οἱ γνήσιοι καλλιτέχνες περιφρονοῦν τὶς κινητοποιήσεις…