Ἡ εἰσήγηση τῆς Εἰσαγγελέως τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου, γιὰ τοὺς Δημήτρη Παπαγγελόπουλο καὶ Ἑλένη Τουλουπάκη, εἶναι ἀπαλλακτική, ὅπως καὶ τῆς συναδέλφου της, γιὰ τὸν Νίκο Παππᾶ· οἱ συνειρμοὶ ἔρχονται μόνοι τους, καθὼς ἡ κρίση τους ἀκολουθεῖ ἐκείνη τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστικοῦ Συμβουλίου, ποὺ δὲν βρῆκε τίποτε στὴν ὑπόθεση Νοβάρτις καὶ δὲν τὴν ἐξέτασε. Φυσικά, κι ἡ Εἰσαγγελεὺς δὲν διάβασε φαίνεται γιὰ τὴν σύλληψη τοῦ Μάξιμου Σαράφη, ὁπότε καὶ θεώρησε νόμιμο τὸν χαρακτηρισμό του ὡς προστατευομένου μάρτυρος, παρὰ τὸν φάκελο γιὰ ἀπάτες στὴν Ἀστυνομία· «ὃ γέγονε, γέγονε», μᾶς εἶπε. Δὲν εἶναι ὑποχρέωση τῶν εἰσαγγελικῶν ἀρχῶν ἡ διερεύνηση τοῦ παρελθόντος τῶν τόσο ἐγκύρων προσώπων, ὅπως οἱ προστατευόμενοι μάρτυρες, ἀφοῦ κρίθηκαν καὶ πολὺ ἀντικειμενικὰ ἀπὸ ἀδιάβλητους δικαστικοὺς λειτουργούς! Αὐτὴ θὰ τοὺς ἐπαναξιολογήσει…