Ἡ ἀπόδοση τιμῆς στὸν αἰώνιο Βάκχο ἔγινε χθές, μὲ τὸν πάνδημο ἑορτασμὸ τῆς Τσικνοπέμπτης καὶ συνεχίζεται μέχρι τὴν Καθαρὰ Δευτέρα σὲ δέκα μέρες· ὅλοι τσικνίζουν, στὶς ταβέρνες, στοὺς δρόμους, στὰ σπίτια καὶ στὶς παραδοσιακὲς πλατεῖες, ὅπως στὴν Βαρβάκειο, στὴν Ἀθήνα, στὰ Λαδάδικα, στὴν Θεσσαλονίκη καὶ στὶς ἀντίστοιχες σὲ ἄλλες πόλεις. Ἡ σύγκριση μὲ τὸν Ἅγιο Βαλεντῖνο καταλυτική, τὸν προβάλλει ἡ τηλεόραση, ἀλλὰ ἐλάχιστοι τὸν ἀκολουθοῦν, προτιμοῦν τὴν τσίκνα, τὸ νέκταρ τῶν θεῶν· οἱ νέοι μας πρωτοστατοῦν, μὲ τὸ δημοτικὸ τραγοῦδι στὸ κατακόρυφο. Αὐτοὶ οἱ νέοι τοὺς ὁποίους τόσο ἔχουν καταφρονήσει οἱ φραγκολάγνοι θεωρητικοί μας· δείχνουν, ὅτι φέρουν μέσα τους τοὺς δημοτικοὺς χόρους, ἔστω κι ἂν δὲν γνωρίζουν τὰ βήματα, πρὸ παντὸς τὰ κορίτσια μας…