Ἡ προσαρμογὴ τῆς Δύσεως, τῆς Ἀμερικῆς ἰδιαιτέρως, στὴν νέα διεθνῆ οἰκονομικὴ πραγματικότητα ἀποδεικνύεται πολὺ δύσκολη· οἱ ἔγκυροι οἰκονομικοὶ κύκλοι διαπιστώνουν τὸ ἀδιέξοδο τῆς ἐπισήμου πολιτικῆς, ἀλλὰ ἡ ἡγεσία τους, εἴτε ἐπειδὴ δὲν τὸ ἀντιλαμβάνεται εἴτε διὰ λόγους προσωπικῆς ἐπιβιώσεώς τους ἀρνεῖται νὰ τὸ παραδεχθεῖ. Ἡ Οὐάσιγκτον ἐλέγχει τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο -ἐπειδὴ διαθέτει τὸ 17% τῶν μετοχῶν του κι ἔχει ὁρίσει ὡς πλειοψηφία ἀρνησικυρίας τὸ 16%, ὁπότε εἶναι ἀδύνατη κάθε ἀναθεώρηση τοῦ κανονισμοῦ του- καὶ τοὺς ἄλλους διεθνεῖς ὀργανισμούς, ὁπότε ἐπιβάλλει τοὺς ὅρους της· Κίνα καὶ Ρωσία, μὲ Ἰνδίες μαζί, ἔχουν ἀρχίσει τὴν διαδικασία ἀποδολλαριοποιήσεως τῶν διεθνῶν συναλλαγῶν τους καὶ τῆς συστάσεως ὑποκαταστάτου ἄλλου ὀργάνου τῶν Ἀναδυομένων. Ἡ δυναμικὴ τῆς παγκοσμίου οἰκονομίας εὐνοεῖ τὴν καθιέρωσή του, καθὼς ἐκπροσωποῦν τὸ δυναμικὸ μέρος τοῦ παγκοσμίου ἐμπορίου καὶ διαθέτουν ἐπαρκέστατα συναλλαγματικὰ διαθέσιμα. Ἡ ἀπάντηση τῶν Δυτικῶν δὲν εἶναι εὔκολη…