Ἡ ἐπιτυχία τῶν περιοδειῶν τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, συνοδευόμενη ἀπ’ τὴν ἐπιβεβαίωση τῆς ἐκλογικῆς του νίκης, ὁδήγησε στὴν ἔκρηξη τῆς ἐσωτερικῆς συγκρούσεως τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ποὺ ἦταν ἀναμενόμενη, ἀλλὰ ἐξεδηλώθη τὶς μέρες τῶν ἑορτῶν, γιὰ ἔλεγχο τῶν ἐπιπτώσεων στὴν κοινὴ γνώμη· ἡ δημοσίευση τῶν ἀπειλῶν τοῦ ἀψύ Σφακιανοῦ ἦταν προσχεδιασμένη, σὲ εὐρὺ κύκλο στελεχῶν του, ὅπως φάνηκε ἀπ’ τὴν ὑποστήριξή της, ὅτι εἶναι «δικαιολογημένη», ἐπειδὴ αὐτὸς εἶναι ὁ τρόπος ἐκφράσεως τοῦ βουλευτοῦ αὐτοῦ. Γιὰ ὅσους ὅμως ἔχουν ξεφυλλίσει τὴν ἱστορία θυμοῦνται, ὅτι αὐτὰ ἔλεγαν καὶ γιὰ τὸν Μουσολίνι καὶ τὸν Χίτλερ, γιὰ τὶς δεσμεύσεις τους κατὰ τὴν ἄνοδό τους στὴν ἐξουσία· ὁ ἁπλὸς λαὸς ἐπίσης, οἱ μεγαλύτεροι κυρίως, θυμᾶται τοὺς Γεωργαλάδες, ὅπως τοὺς ἔζησε στὸ πετσί του. Τὸ γεγονὸς εἶναι ἕνα, ἀποκαλύφθηκε ἡ ὁλοκληρωτικὴ νοοτροπία τοῦ σκληροῦ πυρῆνος τῶν Συριζαίων καὶ δεύτερον, ἡ πλήρης πεποίθησή τους πλέον, ὅτι χάνουν τὶς ἐκλογές, ὁπότε προετοιμάζονται γιὰ τὸν ἀγῶνα διαδοχῆς, καθὼς ἀποδεικνύουν πλέον εὐθαρσῶς, ὅτι τὸν Ναπολεοντίσκο τὸν εἶχαν ὡς εἴδωλο κι ὄχι ὡς πραγματικὸ ἡγέτη. Ἡ διστακτότης τῶν ἀντιδράσεών του ἐπιβεβαιώνει τὴν ἄποψη αὐτή, δὲν τὸν διέγραψε, τὸν παρέπεμψε στὴν ἁρμόδια Ἐπιτροπὴ κι οὔτε ἔκανε προσωπικὴ δήλωση. Ἡ ὑποστήριξη στὸν Σφακιανὸ φθάνει κι ὥς τοὺς φίλους τοῦ τέως Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, ἔχει δηλαδὴ βαθύτερες ρίζες…
Ἡ ἐπιστροφὴ στὴν πόλωση καὶ στὸν διχασμὸ φαίνεται ἀδύνατη, ἀλλὰ ἡ ἐσωκομματικὴ σύγκρουση θυμίζει ἀρκετὰ τὶς ἀντίστοιχες τῆς σοβιετικῆς περιόδου, μόνο ποὺ ἀπουσιάζουν τὰ γκουλὰγκ καὶ οἱ δίκες τῆς Μόσχας· τὸ ἐρώτημα εἶναι, τὸ ποιός θὰ διαδεχθεῖ τὸν Ναπολεοντίσκο τὴν ἑπομένη τῆς ἧττας. Στὶς ψήφους τῆς κάλπης ὑπερέχουν οἱ πασοκικῆς καὶ ἄλλης καταγωγῆς, ἀλλὰ στὶς κομματικὲς ὀργανώσεις ἡ παλαιὰ φρουρὰ τῶν κομμουνιστικῆς νοοτροπίας Δεκεμβριανιστῶν καὶ μυστικῶν στὶς ἀντατροκρατούμενες περιοχές· οἱ τελευταῖοι γνωρίζουν, ὅτι ἂν δὲν κατοχυρώσουν προεκλογικὰ τὴν κυριαρχία τους στοὺς κομματικοὺς μηχανισμούς -ὅπως εἶναι ἡ κομμουνιστικὴ παράδοση, μὲ κλασικὸ παράδειγμα τὴν ἀναδειξη τοῦ Στάλιν, ἀπέναντι στὸν Τρότσκυ-, τότε τὴν ἑπομένη εἶναι χαμένοι οἱ ἴδιοι κι ἄδηλη ἡ τύχη τοῦ κόμματος. Τοὺς στηρίζουν ὅμως δύο δυνάμεις, τὸ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο καὶ τὸ βαθὺ ἀμερικανικὸ κράτος· ἀμφότερες οἱ δυνάμεις τοὺς θεωροῦν ὡς ἐγγύηση, τριῶν ἐπιλογῶν, τῆς ἀνακόψεως, τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως καὶ περισσότερο τῆς ψηφιοποιήσεώς μας, τοῦ εὐρωπαϊκοῦ προσανατολισμοῦ τῆς χώρας, πέραν τῶν ἀτλαντικῶν διασυνδέσεων καὶ τῆς ἐνδοτικότητος στὰ ἐθνικά μας θέματα καὶ στὴν καταπάτηση τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν, ὅπως μὲ προδοσία τῆς Μακεδονίας, τὴν δήλωση περὶ ἀνυπαρξίας θαλασσίων συνόρων, ὅπως καὶ τοῦ ἐκτρώματος τοῦ δημοψηφίσματος, μὲ τὴν ἐγκριση τοῦ ρυθμιστοῦ τοῦ πολιτεύματος, ἀφοῦ τόσο ἤξερε ἀπὸ συντατματικὸ δίκαιο!
Ἀπέναντί τους ὅμως ἔχουν τὴν μεγίστη πλειοψηφία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ· ἡ ἐμπειρία τῆς τετραετίας φανέρωσε ἐλάχιστα πράγματα, ἀπὸ ὅσα κυοφοροῦνταν τότε κι ἀποκαλύπτονται τώρα· ἡ ὁμάδα τοῦ Σφακιανοῦ δείχνει τὴν εὐαισθησία της καὶ γιὰ τὴν καταδίκη τοῦ Ρασποῦτιν, ὅπως ἔγινε καὶ μὲ τὸν παρὰ τὸν ἀρχηγό. Ἀλλὰ ἡ ἀπόφαση δὲν ἔχει ἐκδοθεῖ ἀκόμη, παρὰ ἀναμένεται τὶς ἑπόμενες ἑβδομάδες· ὡς γνήσιος Συριζαῖος εἶναι δύσκολο νὰ γνωρίζει, τὸ τί σκέπτονται οἱ δεκατρεῖς ἀνώτατοι δικαστές, ἐνῶ ὁ Πρόεδρός του τῆς Δημοκρατίας ἔχει πληροφορίες, καθὼς λέγεται ὅτι καὶ στὶς δύο ὑποθέσεις εἶχε τρόπους ἐπικοινωνίας κι ἐπειδὴ ἀποτυγχάνει, ἐπιστρατεύει τοὺς πραιτωριανούς του. Ἕνα ἄλλο ξεχνάει ὁ ΣΥΡΙΖΑ τὸν ὑψηλὸ ρυθμὸ οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, τὸν ὑψηλότερο στὴν Εὐρώπη, καὶ τὴν μετατροπή μας σὲ παγκόσμιο κέντρο ψηφιακῆς ἐρεύνης, πέραν τῆς ψηφιοποιήσεως τῆς χώρας· οἱ Ἕλληνες σήμερα εἶναι ἄλλοι ἄνθρωποι καὶ δὲν ἔχουν οὐδεμία σχέση μὲ τοὺς πρὸ τριετίας. Ἐκπληρώνουν τὶς συναλλαγές τους μὲ δημόσιο, τράπεζες, ὀργανισμοὺς κι ἐμπόριο, σὲ μεγάλο βαθμό, ἠλεκτρονικὰ κι ἀπ’ τὸ σπίτι τους, μὲ τὴν βοήθεια τῶν παιδιῶν τους ἢ τῶν ἐγγονῶν τους τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου· τὸ 2022 ἔγιναν 1,2 δις συναλλαγές, ἤτοι ἑκατὸ ἀνὰ ὑπόχρεο ποὺ σημαίνει διακόσιες ὧρες οὐρᾶς στὶς ὑπηρεσίες. Ἁπλοελληνιστί, διακόσιες ἐργατοῶρες, ποὺ μεταφράζονται σὲ ἕναν μῆνας ἐργασίας…