Ἡ δημιουργία τῆς ἑνιαίας εὐρωπαϊκῆς ἀμύνης ἀποτελεῖ τὸ κύριο ἐμπόδιο τῆς ἑνοποιήσεώς της· τὰ παραδείγματα εἶναι πολλά: Ἡ Γερμανία παρήγγειλε ἀμερικανικὰ F35, κι ὄχι γαλλικὰ Rafale, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν τελμάτωση τοῦ σχεδίου παραγωγῆς κοινοῦ εὐρωπαϊκοῦ μαχητικοῦ ἀεροσκάφους καὶ μαζὶ τὴν ἀγρανάπαυση τοῦ Γαλλογερμανικοῦ Ἄξονος· δεύτερο βῆμα εἶναι ἡ παραγωγὴ ἑνιαίου ἀμυντικοῦ πυραύλου κατὰ τῆς ρωσικῆς ἀπειλῆς, μὲ συμμετοχὴ 17 μελῶν τῆς Ἑνώσεως καὶ Ἀμερικῆς, ἐνῶ Γαλλία, Πολωνία, Πορτογαλία, Ἱσπανία, ἀρνήθηκαν κι οἱ ὑπόλοιπες ἕξι παρέμειναν οὐδέτερες. Οἱ ἀποφάσεις αὐτὲς θεωροῦνται ἀποτέλεσμα τῆς ἀτλαντικῆς δεσμεύσεως τῆς τριμεροῦς γερμανικῆς κυβερνήσεως, καὶ κυρίως τῶν Πρασίνων, μὲ ἀφορμὴ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο· ἐπιβεβαιώνονται ἔτσι, ὅσοι πιστεύουν, ὅτι ὅλα μεθοδεύθηκαν, γιὰ τὴν ὑπαγωγὴ τῆς Εὐρώπης στὴν ἀμερικανικὴ ἀσπίδα καὶ στὴν ἐγκατάλειψη τῆς αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας της. Πάντως, οἱ ἀντιδράσεις στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Γερμανίας εἶναι πάρα πολλές, μὲ πρῶτες ἐκεῖνες τῆς βαρειᾶς βιομηχανίας της…