Ἡ ἀνευθυνότης τῶν συνδικαλιστῶν καὶ ἡ προστασία τῶν συντεχνιακῶν τους συμφερόντων, στὶς διασυνδέσεις τους μὲ τὸ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο καὶ τὴν διαπλοκή, ἀνεδείχθησαν μὲ τὴν τραγωδία τῶν Τεμπῶν· οἱ ἔρευνες σαφέστατα ἀποδεικνύουν, ὅτι δύο εἶναι οἱ αἰτίες τοῦ κακοῦ, ἡ διατήρηση στὸ δημόσιο καὶ σὲ πολλοὺς ὀργανισμοὺς τῶν προνομίων τους καὶ ἡ προστασία τους ἀπ’ τὴν ἀντιπλίτευση καὶ τὴν διαπλοκή. Τὰ ὀφθαλμοφανῆ γεγονότα εἶναι δύο: πρῶτον, ὁ διορισμὸς ἀπ’ τὸν πασοκοσυνδικαλιστὴ Ἐπιθεωρητὴ τοῦ σταθμάρχου καὶ ἡ ἀστραπιαία ἐπίσκεψή του στὸν τόπο τοῦ δυστυχήματος, μὲ ἀναζήτηση ἀναρρωτικῆς ἀδείας· δεύτερον, ἡ ἀνακοίνωση τῆς ΡΑΣ μετὰ ἀπὸ εἰκοσαήμερο, ὅτι εὐθύνεται ἡ ἀνεπαρκὴς ἐκαπίδευση τῶν σταθμαρχῶν. Πίστευε, ὅτι θὰ τὴν καλύψουν οἱ διασυνδέσεις…