Ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ Ναπολεοντίσκου στὸν πολακισμὸ εἶναι πλήρης κι ἰσοδυναμεῖ μὲ τὴν παράδοσή του στὸν πραγματικὸ ἑαυτό του· ὁ ἀψὺς Κρητικὸς χτύπησε ἀμέσως κι ἕπεται ἡ συνέχεια. Ὁ λόγος εἶναι ἕνας, παρὰ τὴν τραγωδία τῶν Τεμπῶν, ὁ ΣΥΡΙΖΑ δὲν κερδίζε σὲ ψήφους σχεδὸν τίποτε ἀπ’ τὶς ἀπώλειες τῆς Νέας Δημοκρατίας, ἐνῶ καὶ ὁ σκληρὸς πυρήνας του τοῦ 3%, μὲ ἀποπνικτικὸ ἔλεγχο τῶν ὅσων κομματικῶν ὀργανώσεων ἔχουν ἀπομείνει, ἀποζητάει τὴν ἐπάνοδο στὴν σκληρὴ ἀντιπολίτευση· τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι, τὸ πόσο κερδίζει σὲ ψηφοφόρους, ἀλλὰ τὸ πόσα χάνει συνεχῶς ἀπ’ τὴν δημοκρατική του στάση. Ἔτσι, ἐπαποθέτει τὶς ἐλπίδες του στὴν διαπλοκή, μὲ τὴν ἀμέριστη βοήθεια συντεχνιῶν καὶ κρατικοδιαίτου κεφαλαίου…