Ἡ ἀδυναμία ἐπικοινωνίας τοῦ Ναπολεοντίσκου μὲ τὸν κόσμο εἶναι ἐμφανέστατη καὶ τὸν ὑποχρέωνει στὴν ἀναζήτηση ἄλλου στόχου κάθε δυὸ τρεῖς μέρες· ἔτσι, ἀπ’τὴν βέβαιη αὐτοδυναμία πέρασε στὴν ἐπιδίωξη τῆς πρώτης θέσεως, μετὰ στὴν προοδευτικὴ συνεργασία, στὴν ψῆφο ἀνοχῆς καὶ στὴν εὐρωπαϊκὴ παρέμβαση, ὅπου τύχει, ἀλλὰ πάντα διανθίζοντάς τα μὲ χυδαία γλῶσσα δική του καὶ τῶν στελεχῶν του. Οἱ πολιτικοὶ παρατηρητὲς παραξενεύονται, ἐντάξει συμφωνοῦν, ὅτι εἶναι ὀλιγόνους, χωρὶς ἱκανότητα κρίσεως καὶ συνθέσεως νοημάτων, ἀλλὰ οἱ σύμβουλοί του ἔχουν ἐπιλεγεῖ μὲ κριτήριο τὴν ἐλαφρότητα τοῦ ἐγκεφάλου τους; ὅταν ἐπικρατεῖ κλίμα ὀξύτητος κι ὁ κόσμος ἀποδέχεται τὴν πόλωση, δὲν μετράει τὸ μυαλό, ὅταν ἀποκλείεται, προκαλεῖ καὶ προβάλλει τὸ ἀνεγκέφαλο…