Ἡ μεταβατικὴ ἐποχὴ χαράσσει βαθύτατα τὴν Γαλλία, μὲ μαζικὲς διαδηλώσεις, συγκρούσεις μὲ τὴν Ἀστυνομία καὶ ἀδιάβατο χάος μεταξὺ τῶν πολιτικῶν δυνάμεων· ἀφορμὴ εἶναι ἡ παράταση κατὰ δύο ἔτη τῆς συνταξιοδοτήσεως, ἐντελῶς ἀνώδυνο σὲ ἄλλους λαούς, ἀλλὰ πραγματικὴ αἰτία οἱ τεκτονικὲς ἀλλαγὲς σὲ ὁλόκληρη τὴν βιομηχανικὴ κοινωνία. Ἡ Γαλλία εἶναι ἡ κοιτὶς τῆς βιομηχανικῆς ἰδεολογίας, καπιταλιστικῆς, ὡς προέκταση τῆς ἀγγλικῆς, ἀλλὰ καὶ ἀριστερῆς, ὡς προϊόν τῆς ἐπαναστάσεώς της· μὲ τὶς παραλλαγές της ἐπιβλήθηκε στὸν δυτικὸ κόσμο, ὡς ἡ τελευταία καὶ ἀνώτερη φάση τῆς ἀνθρωπίνης ἱστορίας, ἀλλὰ χωρὶς οὐσιαστικὴ ἀποδοχή της ἀπ’ τὸν ὑπόλοιπο, τοὺς Ἀναδυόμενους σήμερα. Ἡ ἀχίλλειος πτέρνα της εἶναι ἡ ἐσχατολογική της ἀντίληψη κι ἡ ἀδυναμία της προσαρμογῆς στὴν ψηφιακὴ ἐποχή· οἱ Γάλλοι ἐξακολουθοῦν νὰ πιστεύουν, ὅτι εἶναι τὸ κέντρο τῆς ἀνθρωπίνης ἰδεολογίας κι ὄχι ἕνα μικρὸ πετραδάκι της, ἂν εἶναι στὴν πράξη καὶ τόσο χρήσιμο…