Σὲ περίοδο ἀναμονῆς πέρασε ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος, μετὰ τὴν κινεζικὴ πρωτοβουλία εἰρηνεύσεως καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῶν παρασκηνιακῶν διαβουλεύσεων· οἱ ἐλπίδες νέας ἐπιθέσεως οὐκρανικῶν ἐπιθέσεως μᾶλλον ναυαγοῦν, καθὼς οἱ Ρῶσοι, μὲ μαζικοὺς βομβαρδισμοὺς πυραύλων καὶ μὴ ἐπανδρωμένων σκαφῶν, ἔχουν καταστρέψει σχεδὸν τὸ σύνολο τῶν στρατοπέδων καὶ τῶν ἐγκαταστάσεων πυραύλων καὶ στρατευμάτων. Ἡ δυτικὴ στρατιωτικὴ βοήθεια ὑστερεῖ κι ὅση συγκεντρώθηκε τοὺς τελευταίους μῆνες ἔχει ἀχρηστευθεῖ γιὰ καλά· ἡ Μόσχα φαίνεται ὅτι προτιμάει τὴν παράταση τοῦ πολέμου κι ὄχι τὴν γρήγορη νίκη της οἱασδήποτε μορφῆς· πιστεύει, κι ἴσως ἔχει δίκαιο, ἐπειδὴ ἡ παράταση τοῦ πολέμου προκαλεῖ περισσότερα προβλήματα στὴν Δύση κι ἐμμέσως κέρδη στὴν ἴδια, ἀπ’ ὅ,τι ἡ κατάκτηση κι ὁλοκλήρου τῆς Οὐκρανίας. Ἄλλωστε, πολλὲς πολυεθνικές, κυρίως εὐρωπαϊκές, ἀλλὰ καὶ ἀμερικανικές, ἔχουν πολλαπλασιάσει τὶς οἰκονομικές τους σχέσεις μαζί της, κατὰ προτίμηση μέσῳ θυγατρικῶν τους στὶς Ἀναδυόμενες χῶρες. Ἀλλάζουν τὰ πράγματα.