Ἡ ἐπιστροφὴ τῶν παιδιῶν μας ἀπ’ τὸ ἐξωτερικό, ὅπου εἶχαν καταφύγει κατὰ τὴν περίοδο τῶν μνημονίων εἶναι πολὺ σημαντική, ἂν ὄχι καὶ μαζική· στὴν δεκαετία 2011-2020 εἶχαν φύγει 590000 κι ἔχουν ἐπιστρέψει στὴν τελευταία τριετία 260000, μὲ συνεχιζόμενη τὴν ἐπιστροφή τους· σχετικὴ μελέτη καταγράφει τὰ στοιχεῖα καὶ δίδει τὴν προοπτικὴ τῆς πορείας της. Ἡ ἐπιστροφὴ συνδυάζεται μὲ δύο λόγους, τὴν ζήτηση ψηφιακῶν εἰδικοτήτων ἀπ’ τὶς μεγάλες πολυεθνικὲς τοῦ κλάδου, ἀλλὰ οἱ περισσότερες ἀπ’ αὐτὲς ἔχουν ἀπορροφήσει ἐπιτελικὰ μόνο στελέχη, καθὼς φέτος ἀρχίζει ἡ λειτουργία τῶν παραγωγικῶν τους μονάδων· δεύτερη, εἶναι ἡ προσωπικὴ ἐπιλογή, ἀτομικὴ ἢ ὁμαδικὴ μὲ φίλους τους, γιὰ ἐγκατάσταση ψηφιακῶν ἑταιρειῶν στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν συνεργασία τους μὲ ἄλλες συγγενικές τους, στὸ ἐσωτερικὸ ἢ διεθνῶς.