Ὁ κυρίαρχος πολιτικὸς λόγος τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη δίδει τὸν τόνο τῆς προεκλογικῆς ἐκστρατείας καὶ θέτει τοὺς ὅρους προσαρμογῆς πρὸς αὐτὸν στοὺς ἄλλους ἀρχηγούς· μετὰ τὴν θριαμβευτική του νίκη στὶς 25 Μαΐου ἠχεῖ παράταιρα ἡ ὅποια ἐπανάληψη τῶν ἀπηχήσεων τῶν ἡττημένων, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν χειρότερη ἀπομόνωσή τους στὴν διαδρομὴ πρὸς τὶς κάλπες. Ὁ πρόεδρος τῆς Νέας Δημοκρατίας ἔχει τὸν πρῶτο λόγο κι οἱ ἄλλοι ἀκολουθοῦν στὸν ἴδιο τόνο ἐπίσης· ὁ Ναπολεοντίσκος, ὄχι μόνο δὲν ἔχει ἀρθρώσει ἄλλο λόγο, πέραν τοῦ παλαιοῦ ἀριστεροῦ, ἀλλὰ καὶ τὸν ἔχει ἀπονευρώσει ἐντελῶς, καθὼς ἐμφανίζεται ἀπολογητικὸς καὶ χωρὶς τὸ παλιό του, ἔστω καὶ παράτονο, νεῦρο καὶ πάντα καθυστερημένος, «σὰν νὰ μαζεύει τὰ μπόσικα», ὅπως λένε οἱ ναυτικοί. Ὁ Νίκος Ἀνδρουλάκης ἔθεσε ὡς στόχο του τὴν δεύτερη θέση, ἀλλὰ ταυτοχρόνως μὲ τὴν πολυφωνία τοῦ ΠΑΣΟΚ, δίδει τὴν ἐντύπωση, ὅτι δὲν τὴν θέλει καὶ πολύ…