Ἡ ἀντιπολίτευση, μὲ πρῶτο τὸν Ναπολεοντίσκο, ἀσχολεῖται κατὰ κόρον, μὲ πιθανὰ ποσοστὰ τῶν κομμάτων στὶς προσεχεῖς ἐκλογές, μὲ διάφορες ἐκδοχές· ἀλλὰ τὰ ποσοστὰ εἶναι ἀποτέλεσμα τῶν διεργασιῶν στὸ ἐκλογικὸ σῶμα, ἀλλιῶς παράγωγα τῶν ἐκτιμήσεών του, δὲν εἶναι πρωτογενεῖς αἰτίες, κι οἱ ὁποῖες μάλιστα καταγράφουν τὶς βαθύτερες ἀλλαγὲς τῶν λαϊκῶν ἀξιολογήσεων· ἡ τακτική τους δείχνει, τὸ πόσο ἀπόμακροι εἶναι ἀπ’ τὶς ζωντανὲς διεργασίες τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τὶς προσδοκίες του ἐκπληρώσεώς των. Ἔτσι, ἐπιβεβαιώνει, ὅτι ὁ ἴδιος καὶ τὸ ἐπιτελεῖο του δὲν ζοῦν στὴν Ἑλλάδα καὶ μέσα στὸν ἑλληνικὸ λαὸ καὶ στὶς ἀναζητήσεις του, παρὰ στὸν ἰδεατὸ κόσμο τῶν κοσμοθεωριῶν τους. Εἴτε ὑστεροῦν ἐξ αἰτίας τοῦ ὀλιγονόου ἀρχηγοῦ τους, εἴτε ἐξ ἄλλων ἀγνώστων αἰτιῶν εἶναι ἀπόντες.