Ἡ Εὐρώπη διέρχεται περίοδο βαθυτάτων ἀλλαγῶν της καὶ μᾶλλον ὑπαρξιακῆς της ὑποστάσεως, μὲ ἀφορμὴ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο· οἱ κυβερνήσεις της στὸ σύνολό τους σχεδὸν ἐτάχθησαν ἀλληλέγγυες πρὸς τὴν Οὐκρανία, μετὰ τὴν ρωσικὴ εἰσβολή, καὶ πρωτοστάτησαν μάλιστα στὶς κυρώσεις κατὰ τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ κι οἱ λαοί της ἀπεδέχθησαν σὲ πρώτη φάση τὴν τακτικὴ αὐτή, ἂν καὶ ὑπῆρξαν κάποιες ἀντιδράσεις, χωρὶς ἰδιαίτερη προβολή, ἡ ἀτλαντικὴ ἀλληλεγγύη σὲ ὅλα ἦταν κυρίαρχη. Μετὰ τὴν ἀρχικὴ ἀποδοχή, οἱ οἰκονομικὲς ἐπιπτώσεις ἀπεδείχθησαν ὑπὲρ τῆς Ἀμερικῆς καὶ κατὰ τῶν λαῶν της, μὲ τὶς ἑπταπλάσιες τιμὲς τοῦ φυσικοῦ της ἀερίου, ἔναντι τοῦ ρωσικοῦ, καὶ τοὺς περιορισμοὺς τῶν συναλλαγῶν της, μὲ τὴν Κίνα καὶ τοὺς Ἀναδυόμενους· οἱ λαοί της ἀντιδροῦν πλέον κι οἱ οἰκονομικοὶ παράγοντες, ὅπως ἡ γερμανικὴ βαρειὰ βιομηχανία, ἀψηφοῦν τὴν πολιτικὴ αὐτή. Οἱ διαφωνίες ὁδηγοῦν ὁπωσδήποτε ὑπὲρ τῶν λαϊκῶν ἀπόψεων σὲ πανευρωπαϊκὸ ἐπίπεδο…