Πραξικοπήματα τῆς Ἀφρικῆς

Τὰ πραξικοπήματα γίνονται συνήθεια στὴν Ἀφρική, ἀλλὰ στὴν πράξη ἀποτελοῦν ἔκφραση τῆς ριζικῆς ἀλλαγῆς τῆς διεθνοῦς ἐπιρροῆς σὲ αὐτήν· μετὰ ἀπὸ ἐκεῖνο τῆς Τυνησίας πρὸ διετίας, ἀπὸ καθηγητὴ συνταγματικοῦ δικαίου μάλιστα, ἀκολούθησε ὁ ἐμφύλιος στὸ Σουδάν, ὁ Νίγηρας καὶ τὸ Μπανίν. Λέγεται, ὅτι ἡ Ρωσία κι ἡ Κίνα εἶναι πίσω ἀπ’ τοὺς πραξικοπηματίες, ἀλλὰ ἡ οὐσία εἶναι ἡ ἀλλαγὴ τῆς διεθνοῦς δυναμικῆς στὴν μαύρη ἤπειρο· ἕνα εἶναι γεγονός, ἡ εὐρωπαϊκὴ ἐπιρροή, μὲ πρώτη τὴν γαλλική, ἔχει ἀποδυναμωθεῖ σημαντικά, ὅπως κι ἡ ἀμερικανική, ἐνῶ ἡ βρεταννικὴ ἦταν μηδαμινὴ ἀπὸ καιρό. Οἱ ἀξιωματικοὶ ἐμφανίζονται ὡς οἱ γνήσιοι ἐκφραστὲς τῆς ἀναδύσεως τοῦ νέου ἀντιαποικιακοῦ ρεύματος, ἐνῶ ἡ βοήθεια ἀπ’ τὸ Πεκῖνο πρωτίστως καὶ δευτερευόντως ἀπ’ τὴν Μόσχα ἐμφανίζεται, ὅτι προσφέρεται ἀνιδιοτελῶς· οἱ Ἀφρικανοὶ διεκδικοῦν ἰσότητα στὶς παγκόσμιες ἐξελίξεις κι ἄμεση συμμετοχὴ στὴν διαχείριση τῶν προβλημάτων τους. Οἱ διεκδικήσεις τους πολλές.