Ἦθος, ἐθνικοῦ γλωσσολόγου τῆς κοινοβαρβαρικῆς

Ἡ προπαγάνδα τῆς κοινοβαρβαρικῆς κάλπαζε τὸ Θέρος, παρὰ τὸν καταιγισμὸ τῆς χώρας ἀπ’ τὶς ἀκραῖες φυσικὲς καταστροφὲς καὶ τὴν ὑπερατλαντικὴ ἐκστρατεία ὑπονομεύσεως τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ἀλλὰ μάταιος κόπος· ἐλάχιστη ἀπήχηση ἔχουν αὐτὰ στὸν ἑλληνικὸ λαό, ὅπως τὸ ἀπέδειξε μὲ τὴν μαζικὴ συμμετοχή του στὶς ἐκδηλώσεις τοῦ Δεκαπενταύγουστου στὰ ψηλὰ βουνὰ καὶ στὰ νησιὰ καὶ στὸ ξεφάντωμα, κυρίως τῶν νέων μὲ τὸ δημοτικὸ τραγοῦδι καὶ τὸ χορό, μὲ πρῶτες τὶς γυναῖκες καὶ τὰ μικρὰ παιδιά. Ἀλλὰ ὁ ἐθνικὸς γλωσσολόγος ἔδωσε τὸ παρόν του, ζητώντας, μὲ προτροπή του πρὸς τὸν ὑπουργὸ Παιδείας, τὴν καλλιέργεια καὶ τοῦ ἤθους στὰ παιδιά· δὲν ἐξήγησε ὅμως, τὸ πῶς καλλιεργεῖται τὸ ἦθος καὶ ποιοὶ παράγοντες τὸ διαμορφώνουν. Τὴν σαφέστερη διατύπωση τὴν δίδει ὁ Ἀριστοτέλης, «τὸ ἀκουστὸν μόνον ἦθος ἔχει τῶν αἰσθητῶν», («Προβλήματα», 919β26, «Ἠθικὰ Νικομάχεια»,1128α10), δηλαδὴ ἡ ἀκοὴ διαμορφώνει τὸ ἦθος τῶν ἀνθρώπων κυρίως ἀπ’ τὶς πέντε αἰσθήσεις του. Αὐτὴ εἶναι ἡ μουσικὴ ἁρμονία ἑκάστης γλώσσης, καὶ τῆς ἑλληνικῆς ἀκόμη περισσότερο, διότι οἱ πρόγονοί μας μελέτησαν συστηματικά, θεωρητικὰ καὶ πρακτικά, τὴν ἄρρηκτη διασύνδεση μουσικῆς καὶ γλώσσης, λόγος μέλος ἁρμονία καὶ ῥυθμὸς εἶναι ἀδιάσπαστα ἑνωμένα κι ἀναλόγως πρὸς τὴν σύνθεσή τους διαμορφώνουν τὸ ἦθος τοῦ ἐλευθέρου ἀνθρώπου ἢ τοῦ δούλου. Εἶναι γνωστὰ αὐτὰ σὲ ὅποιον ἔχει ξεφυλλίσει ἁπλῶς τὴν ἑλληνικὴ γραμματεία ἀπ’ τὸν Ὅμηρο μέχρι τοὺς μεγάλους φιλολόγους μας τῆς νεωτέρας ἐποχῆς, ὄχι νὰ τὰ μελετήσει, νὰ τὰ διατρέξει, ἔστω κι ἐπιτροχάδην· αὐτὸς ἦταν ἕνας ἀπ’ τοὺς λόγους ποὺ ἡ ἀνάγνωση ἐγένετο μεγαλοφώνως, «Ἀνάγνωθι ὦ παῖ», γράφει ὁ Πλάτων. Ἡ ἐσωτερικὴ ἀνάγνωση ἐπιβλήθηκε ἀπ’ τὴν βαβαροκρατία καὶ μετά, ἐνῶ καὶ στὸ Κρυφὸ Σχολειὸ ἦταν μεγαλοφώνως ὑποχρεωτικά.

Ἑπομένως, τὸ ἦθος διαμορφώνεται αὐτομάτως ἀπ’ τὴν μουσική, ἐπιτάσσουν οἱ ἀρχαῖοι· ἡ μουσικὴ ἁρμονία μελετάει τὴν προφορὰ τῆς ἑλληνικῆς, ὡς ἀρρήκτου ἑνότητος ᾀδομένου καὶ μὴ ᾀδομένου λόγου. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα διατηρεῖ ἀκέραιο τὸ πολυτονικό, τὴν ἐμμέλεια, στὴν ὁμιλία της· σὲ πολυτονικὸ ἀκοῦμε, σὲ πολυτονικὸ σκεπτόμαστε, σὲ πολυτονικὸ μιλᾶμε, ἀκοή, διάνοια, λόγος, γλῶσσα, ἀλλὰ οἱ δουλικότατοι τῆς κοινοβαρβαρικῆς μᾶς ἐπέβαλαν νὰ γράφουμε σὲ μονοτονικό. Ὁ ἐθνικὸς γλωσσολόγος ἀσχολεῖται ἀποκλειστικὰ μὲ τὶς λέξεις καὶ τὶς καταλήξεις τους, ὅπως τὶς προσδιόρισε ὁ ἐκ Νέας Ὑόρκης «φιλόλογος» κατὰ τὴν καθιέρωση τοῦ μονοτονικοῦ κι ὄχι μὲ τὴν ἁρμονία τοῦ λόγου, τὴν ὁποία θέτουν ὡς πρωταρχικὸ παράγοντά της οἱ ἀρχαῖοι, ἐνῶ μιλάει γιὰ καθιέρωση τοῦ πολύτονικοῦ στὴν ἑλληνιστικὴ ἐποχή, ἀλλὰ δὲν ἔχει διαβάσει φαίνεται -τὸν ἐνοχλεῖ ἡ ἑλληνικὴ γραμματεία!- προσωκρατικούς, Πλάτωνα, Ἀριστοτέλη, ἄλλους, γιὰ τὴν ἐμμέλεια τῆς γλώσσης μας καὶ τῆς διδασκαλίας της ἀπ’ τοὺς μετρικούς, ἐνῶ διαστρεβλώνει σκαιότατα τοὺς Ἀριστοφάνη Βυζάντιο, Ἀπολλώνιο Δύσκολο, Ἡρωδιανό, ἄλλους, ποὺ μελετοῦν τὴν προσῳδία τῆς ἑλληνικῆς. Ἀποδεικνύει ὅτι ἀγνοεῖ τὴν ἔννοιά της καὶ τὴν σημερινὴ χρήση της. Τὸν χειρότερο γλωσσικὸ διχασμὸ τῆς ἱστορίας μας προπαγανδίζει, μὲ τὴν κοινοβαρβαρική του στὸ Κολωνάκι, ὡς ἐθνικὴ γλῶσσα, μὲ ἔμφαση στὶς λέξεις καὶ στὶς καταλήξεις· δικαιολογεῖται, ἀλλὰ ἀποκρύπτει, ὅτι σὲ αὐτὲς ἐπέμειναν οἱ τύραννοι, γιὰ ἐπιβολὴ τῆς δουλικῆς νοοτροπίας καὶ στὶς μέρες μας οἱ φραγκολάγνοι, γιὰ τὸν ἀφελληνισμό μας. Ἀλλά, οἱ συνοικίες καὶ τὰ χωριὰ προασπίζονται τὴν γνήσια ἑλληνική. Οἱ Ἕλληνες στὴν καθημερινότητά μας προστατεύουμε τὴν γλῶσσα μας…