Εὐρώπη, περίοδος ἀλλαγῶν

Τὴν ἀνάγκη βαθέων ἀλλαγῶν στὴν διάρθρωσή της ἀνέδειξε γιὰ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση πειστικότατα τὸ Εὐρωσυμβούλιο τῆς Γρανάδας· ἡ ἰσχύουσα ἀρχὴ τῆς ὁμοφωνίας ἀποδείχθηκε, ὅτι καταδικάζει τὴν Εὐρώπη σὲ ἀδράνεια καὶ παραλυσία, μὲ ἀναπόφευκτο ἑπόμενο βῆμα τὴν διάλυσή της, ὅπως ἐπιδιώκουν πολλοὶ ἄσπονδοι φίλοι της. Ἡ Πολωνία καὶ Οὑγγαρία ἀρνήθηκαν ἀναφορὰ στὸ ἀνακοινωθέν, γιὰ τὴν συμφωνία στὸ μεταναστευτικό, παρ’ ὅ,τι σὲ διπλωματικὸ ἐπίπεδο ἔχουν συμφωνήσει, ἀλλὰ ἐπιδίωξαν τὸν ἀντίκτυπο τῆς ἀδιαλλαξίας τους στοὺς λαούς τους· ὑποχρεωτικὰ οἱ 27 ὁδηγοῦνται στὴν ἀρχὴ τῆς πλειοψηφίας, καθὼς κι ὅσοι διαφωνοῦν, ἀναγνωρίζουν ὅτι ἡ Ἕνωση ἀποτελεῖ γι’ αὐτοὺς τουλάχιστον ἀναγκαῖο κακό. Ἡ ἀτλαντική τους ὑποταγὴ στὸ Οὐκρανικὸ τοὺς ἔχει διδάξει πολλά, ἀκόμη κι ὅσους ἦταν φανατικοὶ ὑποστηρικτές της· βλέπουν τὴν ἀποδοκιμασία τους ἀπ’ τοὺς λαούς τους, μὲ πρῶτα τὰ κόμματα τῆς τριμεροῦς γερμανικῆς διακυβερνήσεως κι ἄμεσες τὶς προεκτάσεις τους στὶς ἄλλες χῶρες…