Οἱ ἐπιπτώσεις τοῦ παλαιστινιακοῦ πολέμου στὴν Εὐρώπη καὶ στὸν κόσμο προβλέπονται δραματικὲς κι ἴσως βαθύτερες ἀπὸ ἐκεῖνες τοῦ οὐκρανικοῦ· ὅλες οἱ εὐρωπαϊκὲς κυβερνήσεις καταδίκασαν τὴν εἰσβολὴ τῆς Χαμὰς καὶ τὶς ἀκρότητες πρὸς τοὺς ἀμάχους, παρέχοντας ἔτσι ἄφεση ἁμαρτιῶν στὶς ἀντίστοιχες ἰσραηλινὲς ἀντιδράσεις. Οἱ Εὐρωπαῖοι ὑποχρεώνονται, μαζὶ μὲ τοὺς Ἀμερικανούς, νὰ θέσουν σὲ δεύτερη μοῖρα τὴν Οὐκρανία καὶ νὰ μελετήσουν τὴν πολιτική τους στὴν Μέση Ἀνατολή, ὅπου ἡ προσέγγιση τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας μὲ τὸ Ἰσραήλ, ἀμερικανικῇ ἐμπνεύσει, ἀναβάλλεται, ἂν δὲν ματαιώνεται, ἐνῶ ἡ ἔνταξη τῆς πρώτης στοὺς ΒΡΙΚΣ, ἴσως ἐπανεξετασθεῖ· ὁ Σαουδάραβας διάδοχος χρειάζεται ἄλλη πολιτικὴ προσέγγιση τῶν διεθνῶν σχέσεών του, ὅπως καὶ τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν σχέσεων μὲ τὸ Ἰράν. Ρωσία, Κίνα, Ἰνδίες τηροῦν στάση ἀναμονῆς, ἀκόμη καὶ στὸ Συμβούλιο Ἀσφαλείας. Ἡ Τουρκία βλέπει, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ πατάει σὲ δύο βάρκες, ἀλλὰ πρέπει νὰ διαλέξει, μία ἀπ’ αὐτές.