Ἡ διάσκεψη στὴν καγκελαρία τοῦ Βερολίνου, ὑπὸ μορφὴν δείπνου, τῶν ἡγετῶν ἑπτὰ εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, Ἑλλάδος, Κύπρου, Αὐστρίας, Βελγίου, Λιθουανίας, Τσεχίας, Οὑγγαρίας, καὶ τῶν Σὰρλ Μισὲλ κι Ὄλαφ Σόλτζ, ἀπέβη χρήσιμος κι ἐποικοδομητικὴ γιὰ τὴν πολιτικὴ συνοχὴ τῆς Εὐρώπης· δὲν ἦταν ἐπίσημη, παρὰ τυπικὴ καὶ χωρὶς φυσικὰ ἀνακοινωθέν, ἀλλὰ κάλυψε ὅλα τὰ προβλήματα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, μὲ σκοπὸ τὴν ἄμβλυνση τῶν διαφορῶν καὶ τὴν προβολὴ τῶν ἐθνικῶν αἰτημάτων. Ὁ ἀντίκτυπός τους θὰ φανεῖ, ἀλλὰ εἶναι ἔκδηλη ἡ ἀγωνία τῆς Γερμανίας, ὅπως διαφοροποιηθεῖ ἀπ’ τὴν δεσμευτικὴ νατοϊκὴ στρατηγική, γιὰ τὰ διεθνῆ καὶ εὐρωπαϊκὰ θέματα· ἀλλά, αὐτὸ προϋποθέτει τὴν σύγκλιση τῶν ἀπόψεων στὴν τρικομματικὴ κυβέρνηση, στὴν ὁποία Πράσινοι καὶ Φιλελεύθεροι ἀνταγωνίζονται στὸν φιλοαμερικανισμό τους. Ἡ ἄμβλυνση τῶν διαφορῶν μᾶλλον εἶναι ἀδύνατη, ὅπως ἀπέδειξε ἡ διετία της καὶ περισσότερο στὸ Οὐκρανικό, μὲ τὴν ἀπόλυτη ταύτιση μὲ τὴν Οὐάσιγκτον στὸν χειρισμό του…