Ἡ Εὐρώπη θεᾶται εὐχερῶς τὴν ἐκεχειρία στὴν Παλαιστίνη ἀπ’ τὸ ἄνετο παρατηρητήριό της, παρουσία δὲν ἔχει· ὑφίσταται τὶς συνέπειες τῆς ἑκουσίας ὑποταγῆς της στὶς ἀτλαντικὲς ἐντολές. Ἡ κατάστασή της θυμίζει τὸν πόλεμο τοῦ 1956, ὅταν οἱ Ἀγγλογάλλοι ἐπιτέθηκαν κι ἀνακατέλαβαν τὴν διώρυγα τοῦ Σουέζ, μὲ συμμαχία τοῦ Ἰσραήλ, ἐπειδὴ τὴν εἶχε ἐθνικοποιήσει ὁ Γκαμὰλ Ἀμπντὲλ Νασέρ· ἀποχώρησαν ὅμως ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν, ἐπειδὴ ἡ Οὐάσιγκτον τοὺς ἀποδοκίμασε δημοσίως κι ἡ Μόσχα ἀπείλησε μὲ βομβαρδισμὸ Λονδίνου καὶ Παρισίων. Ἔτσι, ἄρχισε ἡ διάλυση τῶν αὐτοκρατοριῶν τους κι ἡ ἀπόσυρση, βιαίη πολλὲς φορὲς ἀπ’ τὶς ἀποικίες τους, μὲ ἀνατριχιαστικὲς περιγραφές. Στὴν Γάζα διέπρεψαν ὡς θεατὲς καὶ μὲ συμβουλὲς ἀπευθυνόμενες εἰς ὦτα μὴ ἀκουόντων· ἡ ἀνάκτηση τῆς αὐτονομίας ποτὲ δὲν εἶναι εὔκολη, μετὰ ἀπὸ ἑκουσία ὑποταγή, ἀπαιτεῖ θυσίες κι σαφῆ προβολή της, ὄχι μισόλογα. Τὸν δρόμο της ὀφείλει ἀναζητῆσαι ἡ Εὐρώπη τάχιστα…