Ἡ διεύρυνση τῶν πολιτικῶν ἀποστάσεων, μεταξὺ τῆς καθημερινότητος τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν κομμάτων τῆς ἀντιπολιτεύσεως, αὐξάνεται, χωρὶς διαφαινόμενη προοπτικὴ συγκλίσεώς της· ὁ μόνος ἐκφραστὴς τῶν ἀναγκῶν τοῦ κόσμου, μὲ τὴν εὐρύτατατη ψηφιακὴ διείσδυση, παραμένει ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης κι ἡ κυβέρνησή του κι ἔτσι διατηροῦν ἀνέπαφη τὴν ἀποδοχή τους ἀπ’ τὸν ἑλληνικὸ λαό. Τὸ πρόβλημα εἶναι πρακτικὸ καὶ ἰδεολογικό· πρακτικό, ἐπειδὴ ὅλα τὰ ἀριστερόστροφα κόμματα κινοῦνται στὴν βιομηχανικὴ προηγούμενη ἐποχὴ καὶ δείχνουν, ὅτι ἀδυνατοῦν κταγράψαι ἔστω κάτι ἀπ’ τὶς ἄρδην ἀλλαγὲς τῆς καθημερινότητος τοῦ ἀνθρώπου παγκοσμίως, ἀλλὰ αὐτὰ δὲν τὰ ἔχουν συλλάβει οἱ κεραῖες τῶν ἀριστερῶν· ἰδεολογικό, ποὺ εἶναι ἡ κυριώτερη αἰτία, καθὼς παραμένουν πιστοὶ στὶς ἀρχές της καὶ χωρὶς οὐδεμία ἀξιολόγηση τῆς ἐποχῆς μας. Οἱ πολιτικοὶ κύκλοι παρατηροῦν, ὅτι θυμίζουν τοὺς παλιοὺς χριστιανούς, «σφάξε με ἀγᾶ μου ν’ ἀγιάσω»· τὴν θυσία τους προβάλλουν ὡς κύριο ἐπιχείρημά τους…