Οἱ Εὐρωπαῖοι βρίσκονται τώρα πλέον ἐνώπιον τοῦ προβλήματος τῶν προσφύγων, γιὰ τρίτη φορὰ μεταπολεμικά∙ ἡ πρώτη ἦταν μετὰ τὴν συντριβὴ τῶν Γερμανῶν, ἡ δεύτερη μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ σοβιετικοῦ συστήματος καὶ ἡ τρίτη μετὰ τοὺς πολέμους στὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ στὴν Βόρειο Ἀφρική. Μέχρι τώρα τὸ ἄφησαν στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Ἰταλία, οἱ ὁποῖες δέχονταν τὰ πρῶτα κύματα τῶν φυγάδων, γιὰ πολιτικοὺς λόγους οἱ περισσότεροι∙ ἀνεξαρτήτως τῶν ἐγκληματικῶν ἐνεργειῶν καὶ παραλείψεων τῆς ἑπταμήνου κυβερνήσεώς μας, γιὰ τὶς ὁποῖες ὀφείλει λογοδοτῆσαι, ἐπιβάλλεται ἡ χάραξη ἑνιαίας μεταναστευτικῆς πολιτικῆς καὶ ἡ ἀνάληψη τῆς εὐθύνης ἐφαρμογῆς της ἀπ’ τὰ κοινοτικὰ ὄργανα. Ὁπωσδήποτε ἡ πρώτη εὐθύνη βαρύνει τοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ τοὺς Εὐρωπαίους, μὲ τοὺς πολέμους τους σὲ Ἀφγανιστάν, Ἰράκ, Λιβύη καὶ Συρία καὶ ἡ δεύτερη τὶς τοπικὲς κυβερνήσεις∙ ἡ διατάραξη τῆς ἐθνικῆς ἰσορροπίας πάντα προκαλεῖ διεθνεῖς ἐπιπτώσεις∙ ἐπιβάλλεται λοιπὸν συντονισμὸς τῶν μεγάλων.