Ἡ αὐτοθυσία καὶ ἡ αὐταπάρνηση τῶν ἁπλῶν ὁπλιτῶν τῶν Μηδικῶν πολέμων ἐθεωρεῖτο ὅτι ἔδωσε τὴν νίκη στοὺς Ἕλληνες, διότι σὲ αὐτοὺς στηρίχθηκαν οἱ στρατηγοί τους, ὅταν κατέστρωναν τὰ σχέδιά τους∙ αὐτὲς οἱ ἀρετὲς ἐπέτρεψαν τὴν ἀνάδυση τῆς δραματικῆς τέχνης, τῆς φιλοσοφίας, τῆς ῥητορικῆς καὶ τῶν καλῶν τεχνῶν στὴν συνέχεια. «Ἀλλὰ τῶν αὐτῶν τοῖς ἐκ θεῶν γεγονόσι καὶ καλουμένοις ἡμιθέοις ἀξιωθεῖεν»∙ ἀλλὰ τὶς ἀρετές τους ἀπ’ τοὺς θεοὺς τὶς ἀντλοῦσαν καὶ ἀξιώθηκαν νὰ ὀνομάζονται ἡμίθεοι. «Καὶ γὰρ ἐκείνων τὰ μὲν σώματα τοῖς τῆς φύσεως ἀνάγκαις ἀπέδοσαν»∙ καὶ διότι σὲ ἐκείνους, τοὺς ἡμιθέους, τὰ μὲν σώματα τους τὰ θεώρησαν ὅτι ὑπάγονται στὶς ἀνάγκες τῆς φύσεως. «Τῆς δ’ ἀρετῆς ἀθάνατον τὴν μνήμην ἐποίησαν»∙ ἀλλὰ ἔπλεξαν ἀθάνατη τὴν μνήμη τῆς ἀρετῆς. Αὐτὴ ἡ ἀθάνατη μνήμη τοὺς ἐπέτρεψε στὴν συνέχεια τὴν πλήρη ἔκφραση τῆς ἐλευθέρας πολιτικῆς πρακτικῆς καὶ τῆς μοναδικῆς ἐμμελείας των.