Ὁ φετεινὸς ἑορτασμὸς τῆς ἐπετείου τοῦ Πολυτεχνείου ἐπιβεβαίωσε τὸν ἐκφυλισμό του στὸ κατώτερο ἐπίπεδο τῶν 43 ἐτῶν∙ ἡ συμμετοχὴ ἐλαχίστη καὶ ἡ προσέλευση ἁπλοῦ κόσμου μηδαμινὴ ὁλόκληρη τὴν ἡμέρα, ἐνῶ δὲν ἔλειψαν καὶ τὰ ἐπεισόδια ἀριστεριστῶν, Συριζαίων, Ἀστυνομίας. Τὸ Πολυτεχνεῖο δὲν ἦταν αὐτό, δὲν εὐαγγελίσθηκε τὰ Μνημόνια καὶ τὴν δουλικὴ ὑποταγὴ στὸν Ἀμερικανὸ πρόεδρο, ὅσο ἐγκωμιαστικὸς κι ἂν εἶναι πρὸς τοὺς ἀρχαίους ἡμῶν προγόνους, ἀλλὰ ἀρκετὰ ἀδιάφορος γιὰ τοὺς σημερινούς∙ ἕνα πρᾶγμα δείχνει ὁλοφάνερα ὁ ἑορτασμός, τὴν πλήρη ἐξάχνωση τῆς ἀριστερᾶς ὅπως τὴν γνωρίζουμε στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ μεταπολιτευτικὰ περισσότερο. Ἄλλωστε τὰ περισσότερα ἀπ’ τὰ προβληθέντα πρόσωπα τῆς γενιᾶς του ἔχουν ἐκφράσει τὴν ἀμερικανοδουλεία, ὡς γνήσιοι σοσιαλιστὲς καὶ ὡς κομμουνιστὲς στὴν συνέχειά τους.