Ἡ ἀναγνώριση τοῦ περσικοῦ κινδύνου ἦταν τὸ ἴδιο σημαντικὴ κι ἀπ’ τοὺς Σπαρτιάτες, κατὰ τὴν εἰσβολὴ τοῦ Δάτιδος καὶ Ἀρταφέρνους τὸ 490 π.Χ. καὶ τὴν ἀπόβασή τους στὸν Μαραθῶνα∙ οἱ Ἀθηναῖοι ἀντέδρασαν ἀμέσως καὶ ἔδωσαν τὴν μάχη μόνοι τους, ἀλλὰ καὶ νίκησαν, χάρις τοῦ σχεδίου τοῦ Μιλτιάδου. Ἀλλὰ οἱ Λακεδαιμόνιοι, «τοὺς ἐν τρισὶν ἡμέραις καὶ τοσαύταις νυξὶ διακόσια καὶ χίλια στάδια διελθεῖν στρατοπέδῳ πορευομένους»∙ οἱ ὁποῖοι σὲ τρεῖς μέρες καὶ τόσες νύκτες χίλια διακόσια στάδια (δηλαδὴ 222 χιλιόμετρα περίπου) ἔτρεξαν πορευόμενοι μὲ πλήρη ὁπλισμό. «Οὕτω σφόδρ’ ἠπείχθησαν οἱ μὲν μετασχεῖν τῶν κινδύνων, οἱ δὲ φθῆναι συμβαλόντες πρὶν ἐλθεῖν τοὺς βοηθήσοντας»∙ τόσο ἔντονα ἀνέλαβαν τὶς εὐθύνες, οἱ μὲν ἀνταποκρινόμενοι στοὺς κινδύνους, οἱ Ἀθηναῖοι, οἱ δὲ γι’ ὀλίγο χρόνο ἀπουσίασαν, οἱ Σπαρτιάτες, εἰς τὸ νὰ ἔλθουν καὶ νὰ βοηθήσουν τοὺς Ἀθηναίους. Ἡ εὐγενὴς ἅμιλλα διεῖπε τὶς δύο μεγάλες πόλεις.