Οἱ ἐπιπτώσεις στὴν Εὐρώπη, ἀπ’ τὴν νίκη τοῦ Φρανσουὰ Φιγιὸν στὴν Γαλλία, κρίνονται εὐνοϊκὲς καὶ συμπληρωματικὲς μὲ τὴν δήλωση τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ γιὰ τέταρτη θητεία στὴν καγκελαρία∙ ὁ πρώην πρωθυπουργὸς θεωρεῖται πιὸ διαλλακτικὸς ἀπ’ τὸν Νικολὰ Σαρκοζὺ καὶ πιὸ διεισδυτικὸς στὰ δεξιὰ στρώματα, διότι καὶ ὡς πρωθυπουργὸς εἶχε καλύτερο διάλογο μὲ τὸν ἁπλὸ κόσμο. Πολλοὶ πιστεύουν ὅτι θὰ κερδίσει τὸ χρίσμα στὶς ἐκλογὲς τῆς Κυριακῆς καὶ τὴν προεδρία τὸν Μάιο, διότι δὲν ἔχει ἀναδειχθεῖ καμμία ἰσχυρὴ προσωπικότητα στὸ στρατόπεδο τῶν Σοσιαλιστῶν καὶ ὁ Φρανσουὰ Ὁλλὰντ μᾶλλον δὲν θὰ κατεβεῖ, διότι φοβᾶται τὴν πανωλεθρία∙ ἡ ἐκλογὴ τοῦ Ντόναλντ Τρὰμπ καὶ οἱ ἀκραῖες θέσεις του, τὶς ὁποῖες οἱ Γάλλοι ἑρμηνεύουν ὅτι εἶναι ταπεινωτικὲς γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους, συνέβαλε στὴν ἀπομάκρυνσή τους ἀπ’ τὸ Ἐθνικὸ Μέτωπο. Φαίνεται αὐτὸ καθαρὰ στὶς σφυγμομετρήσεις∙ οἱ Γάλλοι πιστεύουν καὶ προασπίζονται τὴν Εὐρωζώνη ὡς μοναδικὴ ἄμυνά τους.