Οἱ ἀνακατατάξεις στὰ μικρότερα κόμματα εἶναι ραγδαῖες, ἐπειδὴ ὅλοι βλέπουν ὅτι ἔρχονται οἱ ἐκλογὲς καὶ ἀναζητοῦν τὶς προσβάσεις τους γιὰ τὴν πολιτική τους ἐπιβίωση∙ οἱ ἀνεξαρτητοποιήσεις βουλευτῶν καὶ οἱ μετακινήσεις πολιτευτῶν τὸ ἐπιβεβαιώνουν, ἐνῶ ἄρχισαν οἱ ἀναζητήσεις γιὰ ἐκλογικὰ γραφεῖα στὸ κέντρο τῶν πόλεων, ἂν καὶ οἱ κάλπες θὰ στηθοῦν πάλι μὲ λίστα. Μοναδικὸ ἰσχυρὸ κέντρο καὶ πόλος ἕλξεως εἶναι πλέον ἀποκλειστικὰ ἡ Νέα Δημοκρατία, ἐνῶ ἡ σαρωτικὴ νίκη τοῦ Φρνασουὰ Φιγιὸν ὠθεῖ ὅλο καὶ περισσότερους στὸ νὰ δηλώνουν, ὅτι εἶναι ὑπερήφανοι, ποὺ εἶναι δεξιοί∙ ἄλλαξε ἄρδην ἡ συμπεριφορὰ στὶς πλατεῖες καὶ στὰ καφενεῖα. Ἐκεῖ ποὺ μεταπολιτευτικὰ ἄκουγες μόνο τὴν φράση, «εἶμαι ἀριστερός», τώρα κανεὶς ἢ ἐλάχιστοι δὲν ἀποτολμοῦν νὰ τὸ ποῦν σὲ δημόσιο χῶρο.