Τὴν τακτικὴ ἀπαλλαγῆς ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο ἀκολουθεῖ ἡ Εὐρωζώνη, μὲ πολιορκιτικὸ μοχλὸ τὴν Γερμανία, καὶ βοηθὸ τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο, ἀλλὰ ἀπὸ ἄλλη ὀπτική∙ τὰ μέτρα ποὺ ζητᾶνε νὰ ἐπιβληθοῦν, τὰ ἔχει ὑπογράψει, ὅταν τὰ ἔδιδε ὅλα τὸν Μάιο, μετὰ τὸ τρίτο μνημόνιο, ἀλλὰ τώρα ἀρνεῖται νὰ τὰ ἐφαρμόσει, διότι γνωρίζει ὅτι ὁδηγοῦν στὸν καταποντισμό του. Τὸ Βερολίνο ἔχει πληρέστερη γνώση τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας ἀπ’ τὴν κυβέρνησή μας, ἀλλὰ καὶ πλούσια ἐμπειρία τῆς διετοῦς σχεδὸν θητείας της, ὅτι ἀποκλείεται νὰ ἐμπνεύσει ἐμπιστοσύνη στὴν οἰκονομία καὶ νὰ προσελκύσει ἐπενδύσεις, διότι μόνο ἡ τακτοποίηση τῶν κρατικοδίαιτων ἡμετέρων τὴν ἐνδιαφέρει καὶ τῶν ἐπικυριάρχων της ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων∙ ἑπομένως σκληραίνει τὴν στάση του, διότι διαφορετικὰ δὲν θὰ λύσουν τὸ ἑλληνικὸ πρόβλημα. Γίνεται τὸ ἀντίστοιχο μὲ τὸ πρὸ διετίας, μόνο ποὺ τότε δὲν ἤθελαν νὰ παραδώσουν τὴν ἀξιολόγηση στὸν ΣΥΡΙΖΑ, θὰ τοὺς διέλυε.