Ἡ ναυμαχία τῆς Σαλαμῖνος ἦταν ἀποφασιστικὴ γιὰ τὴν τύχη τῆς Ἑλλάδος κατὰ τὴν περσικὴν εἰσοβολή∙ εἶχε νὰ ἀντιπαλαίσει μὲ μία ἀπ’ τὶς μεγαλύτερες αὐτοκρατορίες τῆς ἱστορίας, ἀπ’ τὴν Αἴγυπτο μέχρι τὶς Ἰνδίες, μὲ ἀναρίθμητο στρατό, ἑνὸς ἑκατομμυρίου πεζῶν καὶ χιλίων διακοσίων τριήρεων, καὶ μόνο μὲ τὰς Ἀθήνας καὶ μερικὲς μικρὲς πόλεις ἀνθιστάμενες ἀκόμη καὶ τὴν Πελοπόννησο. «Ἃ δ’ ἐστὶν ἴδια καὶ τῆς ἡγεμονίας ἄξια ὁμολογούμενα»∙ αὐτὰ δὲ εἶναι γνωστὰ καὶ ἁρμόζοντα στὴν ἡγεμονία τῆς πόλεως καὶ ἀντιστοιχοῦν στὰ ὅσα προαναφέραμε. «Ταῦτα δ’ ἐμὸν ἔργον ἐστὶν εἰπεῖν»∙ αὐτὰ δὲ εἶναι τὸ ἔργο μου νὰ περιγράψω. «Τοσοῦτον γὰρ ἡ πόλις ἡμῶν διέφερεν, ὅτ’ ἦν ἀκέραιος, ὥστ’ ἦν ἀνάστατος γενομένη»∙ διότι τόσο πολὺ διέφερε ἡ πόλις μας, ὥστε ἦταν σὲ ἀπόλυτη ὁμοφωνία ὅλοι τους, ὅταν ὑποχρεώθηκαν νὰ ἀποχωρήσουν ἀπ’ τὴν χώρα τους. Ἦταν οἱ μόνοι ποὺ ἐγκατέλειψαν τὴν πόλη τους.