Οἱ λαϊκιστὲς τῆς Εὐρώπης προχωροῦν σὲ ἐσπευσμένες ἀλλαγὲς τῆς πολιτικῆς τους, μὲ τὸν σταδιακὸ ἐκφυλισμὸ τοῦ φαινομένου Τράμπ∙ ἤδη ὅλο καὶ λιγώτερο ἐπικαλοῦνται τὸν Ἀμερικανὸ πρόεδρο ὡς πρότυπό τους, ἀκόμη καὶ οἱ ἀκροδεξιοὶ τῆς Ὁλλανδίας, μὲ ἐκλογὲς σὲ ἕναν μῆνα, ἐνῶ ἀποφεύγει συστηματικὰ τὴν ἀναφορὰ τοῦ ὀνόματός του ἡ Μαρὶ Λεπαὶν στὴν Γαλλία∙ ταυτοχρόνως χαμηλώνουν ἀρκετὰ τοὺς τόνους γιὰ ἔξοδο τῆς χώρας τους ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη, ἀλλὰ καὶ δείχνουν ὅτι ἀναγνωρίζουν τὴν ὕπαρξή της σὲ πολλὰ καθημερινὰ καὶ ἄλλα προβλήματα. Ὅσο μάλιστα διογκώνεται ἡ ἀμφισβήτηση τοῦ νέου προέδρου στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας του, κάτι ποὺ ἐπιταχύνεται μὲ ἐξαιρετικὴ ταχύτητα, τόσο καὶ ἀπομακρύνονται ἀπ’ τὴν πολιτική του οἱ πρώιμοι μιμητές του∙ οἱ ἄλλες ἐπιπτώσεις ὅμως παραμένουν. Ἡ αἴσθηση τοῦ τέλους τῆς μεταπολεμικῆς ἀμεριμνησίας καὶ τῆς μεγαλυτέρας πολιτικῆς συνοχῆς διευρύνεται σὲ ὅλες τὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες, μὲ μεγάλη ταχύτητα μάλιστα.